گفتاردرمانی تبریز

درمان تاخیر رشدی، اختلالات تلفظی، اتیسم/ اوتیسم، لکنت، کم توانی ذهنی، اختلال خواندن و نوشتن، اختلال جویدن و بلع، کم شنوایی، آفازی،فلج مغزی، شکاف لب و کام

گفتاردرمانی تبریز

درمان تاخیر رشدی، اختلالات تلفظی، اتیسم/ اوتیسم، لکنت، کم توانی ذهنی، اختلال خواندن و نوشتن، اختلال جویدن و بلع، کم شنوایی، آفازی،فلج مغزی، شکاف لب و کام

گفتاردرمانی تبریز

ارایه خدمات ذیل در مرکز جامع گفتاردرمانی تبریز :

1- ارزیابی درمان و توانبخشی کمبود توجه و تمرکز و بیش فعالی (اختلالات توجه و تمرکز)
2- ارزیابی درمان و توانبخشی اتیسم (اوتیسم)
3- ارزیابی درمان و توانبخشی کم شنوایی و ناشنوایی
4- ارزیابی درمان و توانبخشی در پردازش حسی و پردازش حس شنیداری
5- ارزیابی درمان و توانبخشی تاخیر در رشد گفتار و زبان
6- ارزیابی درمان و توانبخشی کم توانی ذهنی و ناتوانی ذهنی
7- ارزیابی درمان و توانبخشی اختلالات و مشکلات یادگیری
8- ارزیابی درمان و توانبخشی اختلالات و مشکلات خواندن و نوشتن
9_-ارزیابی درمان و توانبخشی اختلالات تولید صداها و تلفظ
10- ارزیابی درمان و توانبخشی فلج مغزی و سی پی
11- ارزیابی درمان و توانبخشی مشکلات و اختلالات ناشی از آسیبهای مغزی و سکته
12- ارزیابی درمان و توانبخشی اختلالات ارتباط اجتماعی (اتیسم، آسپرگر و .......)
13- ارزیابی درمان و توانبخشی شکاف لب وکام
14- ارزیابی درمان و توانبخشی ناروانی گفتار (لکنت، کلاترینگ و ....)
15- ارزیابی درمان و توانبخشی اختلالات جویدن و بلع
16- ارزیابی درمان و توانبخشی مشکلات تغذیه ای
17- ارزیابی درمان و توانبخشی مشکلات حنجره ای وصدا
18- ارزیابی درمان و توانبخشی اختلالات ارتباطی، گفتار و زبان سالمندی

بایگانی
نویسندگان

۶۱۸ مطلب توسط «jafar masumi» ثبت شده است

سکته مغزی زمانی اتفاق می افتد که انسداد یا خونریزی رگ های خونی جریان خون به مغز را قطع یا کاهش می دهد.

وقتی این اتفاق می افتد، مغز اکسیژن یا مواد مغذی کافی دریافت نمی کند و سلول های مغز شروع به مردن می کنند.

سکته مغزی یک بیماری عروق مغزی است.

این به این معنی است که بر رگ های خونی که اکسیژن مغز را تغذیه می کنند تأثیر می گذارد.

اگر مغز اکسیژن کافی دریافت نکند، ممکن است آسیب شروع شود.

این یک اورژانس پزشکی است.

اگرچه بسیاری از سکته های مغزی قابل درمان هستند، اما برخی از آنها می توانند منجر به ناتوانی یا مرگ شوند.

از آنجایی که سکته های ایسکمیک و هموراژیک علل و اثرات متفاوتی بر بدن دارند، هر دو نیاز به درمان های متفاوتی دارند.

تشخیص سریع برای کاهش آسیب مغزی و توانمندسازی پزشک برای درمان سکته مغزی با استفاده از روش مناسب برای نوع مهم است.

بخش های زیر گزینه های درمانی سکته مغزی ایسکمیک و سکته مغزی هموراژیک و همچنین برخی نکات کلی توانبخشی برای هر دو نوع را پوشش می دهد.

سکته مغزی ایسکمیک

سکته مغزی ایسکمیک به دلیل انسداد یا باریک شدن عروق رخ می دهد.

تمرکز درمان بر بازگرداندن جریان کافی خون به مغز است.

درمان با مصرف داروهایی شروع می شود که لخته ها را می شکنند و از تشکیل لخته های دیگر جلوگیری می کنند.

پزشک ممکن است داروهای رقیق کننده خون مانند آسپرین یا تزریق فعال کننده پلاسمینوژن بافتی (TPA) را تجویز کند.

TPA در حل کردن لخته ها بسیار موثر است.

با این حال، تزریق باید انجام شود ظرف 4.5 ساعت

اقدامات اورژانسی شامل تزریق TPA به طور مستقیم در شریان مغز یا استفاده از کاتتر برای برداشتن فیزیکی لخته است.

تحقیقات در مورد مزایای این روش ها ادامه دارد.

روش های دیگری نیز وجود دارد که جراحان می توانند برای کاهش خطر سکته مغزی یا TIA انجام دهند.

برای مثال، اندارترکتومی کاروتید شامل باز کردن شریان کاروتید و برداشتن پلاک‌هایی است که می‌توانند بشکنند و به مغز بروند.

گزینه دیگر آنژیوپلاستی است.

این شامل جراح است که با استفاده از یک کاتتر یک بالون کوچک را در داخل یک شریان تنگ شده باد می کند.

پس از آن، آنها یک لوله توری یا یک استنت را در دهانه قرار می دهند. این کار از تنگ شدن مجدد شریان جلوگیری می کند.

سکته هموراژیک

نشت خون به مغز می تواند باعث سکته مغزی هموراژیک شود.

درمان بر کنترل خونریزی و کاهش فشار روی مغز متمرکز است.

درمان اغلب با مصرف داروهایی آغاز می‌شود که فشار را در مغز کاهش می‌دهند و فشار خون می‌کنند و همچنین از تشنج و هرگونه انقباض ناگهانی رگ‌های خونی جلوگیری می‌کنند.

اگر فردی از داروهای ضد انعقاد رقیق کننده خون یا داروهای ضد پلاکت مانند وارفارین یا کلوپیدوگرل استفاده می کند، می تواند داروهایی برای مقابله با اثرات رقیق کننده های خون دریافت کند.

جراحان می توانند برخی از مشکلات رگ های خونی را که منجر به سکته های هموراژیک شده یا می توانند منجر شوند، ترمیم کنند.

هنگامی که یک آنوریسم - یا برآمدگی در رگ خونی که ممکن است ترکیده شود - باعث سکته هموراژیک می شود، جراح می تواند گیره های کوچکی را در پایه آنوریسم یا آن را با سیم پیچ های جداشدنی پر کند تا جریان خون را متوقف کند و آنوریسم را کوچک کند.

اگر خونریزی به دلیل AVM رخ دهد، جراح می تواند آن را حذف کند.

AVM ها اتصالات بین شریان ها و وریدها هستند که می توانند در معرض خطر خونریزی باشند.

توانبخشی

سکته مغزی یک رویداد بالقوه تغییر زندگی است که می تواند اثرات فیزیکی و عاطفی پایداری داشته باشد.

بهبودی موفقیت‌آمیز پس از سکته مغزی اغلب شامل درمان‌ها و سیستم‌های حمایتی خاصی است، از جمله:

  • گفتار درمانی: این کار به مشکلات تولید یا درک گفتار کمک می کند. تمرین، تمدد اعصاب و تغییر سبک ارتباطی همگی می توانند ارتباط را آسان تر کنند.
  • فیزیوتراپی: این می تواند به فرد کمک کند تا حرکت و هماهنگی را دوباره بیاموزد. مهم است که فعال بمانید، حتی اگر این کار در ابتدا دشوار باشد.
  • کاردرمانی: این می تواند به فرد کمک کند توانایی خود را در انجام فعالیت های روزانه مانند حمام کردن، آشپزی، لباس پوشیدن، خوردن، خواندن و نوشتن بهبود بخشد.
  • گروه‌های حمایتی: پیوستن به یک گروه حمایتی می‌تواند به فرد کمک کند تا با مشکلات رایج سلامت روانی که ممکن است پس از سکته مغزی رخ دهد، مانند افسردگی . بسیاری به اشتراک گذاشتن تجربیات مشترک و تبادل اطلاعات مفید می دانند.
  • حمایت دوستان و خانواده: دوستان نزدیک و اقوام باید سعی کنند پس از سکته مغزی، حمایت عملی و راحتی ارائه دهند. اینکه دوستان و خانواده بدانند چه کاری می توانند برای کمک انجام دهند بسیار مهم است.

توانبخشی بخش مهم و مداوم درمان سکته مغزی است. با کمک مناسب و حمایت عزیزان، بسته به شدت سکته مغزی، معمولاً بازیابی کیفیت زندگی عادی امکان پذیر است.

جلوگیری

بهترین راه برای جلوگیری از سکته، رسیدگی به علل زمینه ای است.

افراد می توانند با ایجاد تغییرات در سبک زندگی به این مهم دست یابند مانند:

  • خوردن یک رژیم غذایی سالم
  • حفظ وزن متوسط
  • ورزش منظم
  • نکشیدن تنباکو
  • اجتناب از الکل، یا فقط نوشیدن متوسط

داشتن یک رژیم غذایی مغذی به معنای شامل مقدار زیادی از موارد زیر است:

  • میوه ها
  • سبزیجات
  • غلات کامل
  • آجیل
  • دانه
  • حبوبات

مطمئن شوید که مقدار گوشت قرمز و فرآوری شده در رژیم غذایی و همچنین کلسترول و چربی های اشباع شده را محدود کنید.

همچنین، مصرف متوسط ​​نمک برای حمایت از سطح فشار خون سالم. را پیگیری کنبد

سایر اقداماتی که فرد می تواند برای کمک به کاهش خطر سکته انجام دهد عبارتند از:

  • کنترل سطح فشار خون آنها
  • مدیریت دیابت
  • دریافت درمان برای بیماری قلبی

علاوه بر ایجاد این تغییرات در شیوه زندگی، مصرف داروهای ضد انعقاد یا ضد پلاکت نیز می تواند خطر ابتلا به سکته مغزی دیگر را کاهش دهد.

انجام جراحی شریان قلبی، شریان کاروتید یا آنوریسم مغزی نیز می‌تواند خطر سکته‌های مغزی اضافی را کاهش دهد، همانطور که برخی از گزینه‌های جراحی دیگر هنوز تحت بررسی هستند.

علل و عوامل خطر

هر نوع سکته مغزی دارای مجموعه ای از علل بالقوه متفاوت است.

با این حال، به طور کلی، سکته مغزی احتمال بیشتری دارد که فرد را تحت تاثیر قرار دهد اگر:

  • اضافه وزن یا چاقی دارند
  • 55 سال یا بیشتر سن دارند
  • سابقه شخصی یا خانوادگی سکته مغزی داشته باشید
  • فشار خون بالا دارند
  • دیابت دارند
  • کلسترول بالا دارند
  • بیماری قلبی، بیماری شریان کاروتید یا بیماری عروقی دیگری داشته باشید
  • کم تحرک هستند
  • مصرف بیش از حد الکل
  • دود
  • از داروهای غیرمجاز استفاده کنید

برخی از مطالعات نشان داده اند که خطر مرگ ناشی از سکته مغزی در مردان بیشتر از زنان است.

با این حال، یکی بررسی 2016 مطالعات منبع مورد اعتماد نشان می دهد که این تفاوت ها نژاد، سن، شدت سکته مغزی و سایر عوامل خطر را در نظر نمی گیرند.

این بررسی توضیح می دهد که خطر مرگ و میر ناشی از سکته مغزی اغلب به دلیل سن و جمعیت شناسی افزایش می یابد، نه تفاوت های بیولوژیکی بین مردان و زنان.

مطابق با تجزیه و تحلیل 2016 منبع مورد اعتماد ، مردم آفریقایی-آمریکایی در معرض خطر قابل توجه بالاتری برای تسکته مغزی هستند.

آنها همچنین حدود 60 درصد بیشتر احتمال دارد که در عرض 2 سال سکته دیگری را تجربه کنند.

بخش های زیر علل خاص هر نوع سکته را شرح می دهد.

سکته مغزی ایسکمیک

این نوع سکته به دلیل انسداد یا باریک شدن شریان هایی که خونرسانی به مغز می کنند، رخ می دهد.

این باعث ایسکمی یا کاهش شدید جریان خون می شود که به سلول های مغز آسیب می رساند.

لخته های خون اغلب باعث سکته مغزی ایسکمیک می شوند.

لخته می تواند در شریان های مغز و سایر رگ های خونی بدن ایجاد شود.

جریان خون اینها را به شریان های باریک تری در مغز می برد.

رسوب پلاک های چربی در داخل رگ ها نیز می تواند باعث ایجاد لخته شود که منجر به ایسکمی می شود.

سکته هموراژیک

نشت یا ترکیدگی عروق در مغز می تواند منجر به سکته های هموراژیک شود.

نشت خون به سلول های مغز فشار می آورد و به آنها آسیب می رساند.

همچنین خون رسانی را که می تواند پس از خونریزی به بافت مغز برسد، کاهش می دهد.

رگ های خونی می توانند ترکیده و خون را به مغز یا نزدیک سطح مغز بریزند.

همچنین ممکن است خون را به فضای بین مغز و جمجمه بفرستد.

داشتن فشار خون بالا ، تجربه ضربه فیزیکی، مصرف داروهای رقیق کننده خون و داشتن آنوریسم می تواند باعث نشت یا ترکیدن رگ خونی شود.

خونریزی داخل مغزی شایع ترین نوع سکته مغزی هموراژیک است.

این زمانی اتفاق می‌افتد که بافت مغز پس از ترکیدن سرخرگ پر از خون شود.

خونریزی زیر عنکبوتیه یکی دیگر از انواع سکته های هموراژیک است. اینها کمتر رایج هستند.

در خونریزی زیر عنکبوتیه، خونریزی در ناحیه بین مغز و بافت های نازکی که آن را می پوشانند رخ می دهد.

TIA ها

TIA ها فقط برای مدت کوتاهی جریان خون به مغز را قطع می کنند.

آنها شبیه سکته های مغزی ایسکمیک هستند، زیرا به دلیل لخته شدن ایجاد می شوند.

مردم باید با آنها به عنوان اورژانس پزشکی برخورد کنند، حتی اگر علائم موقتی باشند. آنها به عنوان علائم هشدار دهنده برای سکته های بعدی و نشان دهنده یک شریان تا حدی مسدود شده یا منبع لخته در قلب هستند.

بر اساس مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) منبع مورد اعتماد بیش از یک سوم افرادی که TIA را تجربه می کنند، در صورت عدم دریافت هیچ درمانی، ظرف یک سال دچار سکته مغزی شدید می شوند.

حدود 10 تا 15 درصد از افراد در عرض 3 ماه پس از تجربه TIA دچار سکته مغزی می شوند.

علائم

علائم سکته مغزی اغلب بدون هشدار ظاهر می شوند. برخی از علائم اصلی عبارتند از:

  • گیجی، از جمله مشکل در صحبت کردن و درک گفتار
  • سردرد استفراغ ، احتمالاً با تغییر هوشیاری یا
  • بی حسی یا ناتوانی در حرکت دادن قسمت هایی از صورت، بازو یا پا، به ویژه در یک طرف بدن
  • مشکلات بینایی در یک یا هر دو چشم
  • مشکل در راه رفتن، از جمله سرگیجه و عدم هماهنگی

سکته مغزی می تواند منجر به مشکلات سلامتی طولانی مدت شود.

بسته به سرعت تشخیص و درمان، فرد می تواند پس از سکته مغزی دچار ناتوانی های موقت یا دائمی شود.

برخی از افراد نیز ممکن است تجربه کنند:

  • مشکلات کنترل مثانه یا روده
  • افسردگی
  • فلج یا ضعف در یک یا هر دو طرف بدن
  • در کنترل یا بیان احساسات خود مشکل دارند

علائم متفاوت است و ممکن است از نظر شدت متفاوت باشد.

یادگیری مخفف  راه خوبی برای به خاطر سپردن علائم سکته است. این می تواند به فرد کمک کند تا به دنبال درمان سریع باشد. 

مخفف:

  • افتادگی صورت: اگر فرد بخواهد لبخند بزند، آیا یک طرف صورتش آویزان می شود؟
  • ضعف بازو: اگر فرد بخواهد هر دو دست خود را بالا بیاورد، آیا یک بازو به سمت پایین حرکت می کند؟
  • مشکل گفتار: اگر فرد سعی کند یک عبارت ساده را تکرار کند، آیا گفتار او نامفهوم است یا غیرعادی؟
  • زمان اقدام: در صورت بروز هر یک از این علائم، فورا با اورژانس تماس بگیرید.

نتیجه بستگی به این دارد که فرد با چه سرعتی درمان را دریافت کند. مراقبت سریع همچنین به این معنی است که آنها کمتر دچار آسیب دائمی مغز یا مرگ می شوند.

تشخیص

سکته مغزی به سرعت شروع می شود.

برای بهترین نتیجه، فرد باید ظرف 3 ساعت پس از اولین ظهور علائم خود در بیمارستان تحت درمان قرار گیرد.

چندین آزمایش تشخیصی مختلف وجود دارد که پزشک می تواند برای تعیین نوع سکته از آن استفاده کند. این شامل:

  • معاینه فیزیکی: پزشک در مورد علائم و سابقه پزشکی فرد سوال می کند. آنها قدرت عضلانی، رفلکس ها، حس، بینایی و هماهنگی را بررسی خواهند کرد. آنها همچنین ممکن است فشار خون را بررسی کنند، به شریان های کاروتید در گردن گوش دهند و رگ های خونی پشت چشم را بررسی کنند.
  • آزمایش‌های خون: پزشک ممکن است آزمایش‌های خونی را برای تعیین خطر بالای خونریزی یا لخته شدن خون، اندازه‌گیری سطوح مواد خاص در خون، از جمله فاکتورهای لخته‌کننده، و بررسی وجود یا عدم وجود عفونت انجام دهد.
  • سی تی اسکن: مجموعه ای از اشعه ایکس می تواند خونریزی، سکته مغزی، تومورها و سایر شرایط درون مغز را نشان دهد.
  • اسکن MRI: در این اسکن از امواج رادیویی و آهنرباها برای ایجاد تصویری از مغز استفاده می شود که پزشک می تواند از آن برای تشخیص بافت آسیب دیده مغز استفاده کند.
  • سونوگرافی کاروتید: پزشک ممکن است یک اسکن اولتراسوند را برای بررسی جریان خون در شریان‌های کاروتید انجام دهد و ببیند که آیا باریک یا پلاک وجود دارد یا خیر.
  • آنژیوگرافی مغزی: پزشک ممکن است رنگی را به رگ های خونی مغز تزریق کند تا آنها را تحت اشعه ایکس یا ام آر آی قابل مشاهده کند. این یک نمای دقیق از رگ های خونی در مغز و گردن را ارائه می دهد.
  • اکوکاردیوگرافی: این یک تصویر دقیق از قلب ایجاد می کند که پزشکان می توانند از آن برای بررسی هر منبعی استفاده کنند لخته هایی که می توانستند به مغز برسند.

تایید نوع سکته مغزی تنها با استفاده از اسکن مغز در محیط بیمارستان امکان پذیر است

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۹ مهر ۰۱ ، ۰۹:۵۲
jafar masumi

آتاکسی چیست و علت آن چیست؟

آتاکسی فقدان هماهنگی عضلانی است که ممکن است بر گفتار، حرکات چشم و توانایی فرد در بلع، راه رفتن و برداشتن اشیا و سایر حرکات ارادی تأثیر بگذارد.

عوامل دیگر می توانند باعث آتاکسی شوند، از جمله مولتیپل اسکلروزیس (MS)، ضربه به سر، مصرف بیش از حد الکل، سکته مغزی ، فلج مغزی ، ژنتیک و تومورها.

آتاکسی ممکن است از برخی اختلالات ایمنی و عفونت ها نیز نتیجه شود.

انواع مختلفی از آتاکسی وجود دارد. در این مقاله به برخی از انواع رایج تر، علل آنها و درمان های موجود می پردازیم.

آتاکسی چیست؟

آتاکسی می تواند بر توانایی فرد برای حفظ تعادل تأثیر بگذارد.

آتاکسی علامتی است که از طیفی از شرایط بر هماهنگی، گفتار و تعادل فرد تأثیر می گذارد.

 همچنین می تواند بلع و راه رفتن را سخت کند.

برخی از افراد به دلیل عوامل ژنتیکی با آتاکسی متولد می شوند. دیگران در طول زمان به آن مبتلا می شوند .

برای برخی از افراد، این بیماری می‌تواند ناشی از شرایط دیگری مانند سکته مغزی، ام اس، تومور ، یا آسیب به سر یا حتی مصرف بیش از حد الکل باشد.

ممکن است ناگهان شروع شود، با گذشت زمان بدتر شود یا تثبیت شود. این تا حدی به علت بستگی دارد.

انواع آتاکسی

موارد زیر برخی از رایج ترین انواع آتاکسی هستند:

آتاکسی مخچه

این نوع آتاکسی ناشی از اختلال عملکرد مخچه، ناحیه ای از مغز است که در جذب حسی، هماهنگی و کنترل حرکتی نقش دارد.

آتاکسی مخچه می تواند علائم عصبی مانند:

  • تکان دادن یا تکان دادن بدن یا اندام ها هنگام تلاش برای حرکت
  • کاهش تون عضلانی
  • عدم هماهنگی بین اندام ها، عضلات، اندام ها یا مفاصل
  • مشکل در کنترل فاصله، قدرت و سرعت حرکت بازو، دست، پا یا چشم
  • مشکل در تخمین دقیق مدت زمان سپری شده
  • ناتوانی در انجام حرکات سریع و متناوب

این که چگونه بر بدن تأثیر می گذارد و تا چه حد بستگی به این دارد که آسیب در کجای مخچه رخ می دهد و آیا ضایعات در یک طرف (یک طرفه) یا هر دو طرف (دوطرفه) ایجاد می شوند.

آتاکسی می تواند وضعیت بدن فرد را تغییر دهد.

 اگر آسیبی در دهلیز مخچه ایجاد شود، بر تعادل فرد و کنترل حرکت چشم تأثیر می گذارد.

آنها معمولاً با پاهایشان باز می ایستند تا تعادل بهتری به دست آورند و از تاب خوردن به عقب و جلو اجتناب کنند.

حتی زمانی که چشمان فرد باز است، ممکن است تعادل با پاها برای او دشوار باشد.

اگر آتاکسی مخچه نخاعی را تحت تاثیر قرار دهد، فرد راه رفتن غیرمعمول با گام‌های جانبی نابرابر و شروع و توقف لکنت خواهد داشت.

 این به این دلیل است که مخچه نخاعی حرکات بدن و اندام را تنظیم می کند.

هنگامی که آتاکسی مخچه را تحت تاثیر قرار می دهد، ممکن است فرد با حرکات برنامه ریزی شده ارادی مشکل داشته باشد.

 سر، چشم ها، اندام ها و تنه ممکن است در حین انجام حرکات ارادی بلرزند.

 آنها ممکن است با تغییراتی در ریتم و حجم، سخنان خود داشته باشند.

آتاکسی حسی

این نوعی آتاکسی است که به دلیل از دست دادن حس عمقی ایجاد می شود.

حس عمقی احساس فرد از موقعیت نسبی قسمت های مجاور بدن خود است.

 این حسی است که نشان می دهد بدن با تلاش مناسب در حال حرکت است یا خیر و در مورد موقعیت اعضای بدن نسبت به یکدیگر بازخورد می دهد.

آتاکسی حسی معمولاً منجر به موارد زیر می شود:

  • راه رفتن ناپایدار و کوبنده، با ضربه محکم پاشنه پا در حالی که در هر قدم زمین را لمس می کند
  • بی ثباتی وضعیتی که در محیط های کم نور بدتر می شود

اگر فردی با چشمان بسته و پاهایش روی هم بایستد، بی ثباتی بدتر می شود. این به این دلیل است که از دست دادن حس عمقی اتکای آنها به داده های بصری را افزایش می دهد.

ممکن است انجام حرکات ارادی هماهنگ شده با اندام، تنه، حلق، حنجره و چشم برای آنها دشوار باشد.

آتاکسی دهلیزی

برخی از انواع آتاکسی می تواند منجر به سرگیجه شود.

این نوع آتاکسی سیستم دهلیزی را که در شنوایی نقش دارد، تحت تاثیر قرار می دهد. این می تواند ناشی از آسیب عصبی در گوش باشد.

در موارد حاد (ناگهانی) یک طرفه، این می تواند منجر به موارد زیر شود:

  • سرگیجه
  • حالت تهوع
  • استفراغ

در موارد مزمن دو طرفه با شروع آهسته، فرد ممکن است فقط بی ثباتی را تجربه کند.

همچنین ممکن است ترکیبی از علل، مانند آتاکسی دهلیزی مخچه وجود داشته باشد.

سمپتومها:

علایم بسته به نوع و شدت آتاکسی. سن شروع به علت آن بستگی دارد.

اگر آتاکسی به دلیل ویژگی های ژنتیکی ایجاد شود، می تواند از بدو تولد وجود داشته باشد.

 اگر به دلیل آسیب یا بیماری دیگری باشد، علائم ممکن است در هر سنی ظاهر شوند.

در برخی موارد، علائم بهبود یافته و در نهایت ناپدید می شوند. علائم اولیه معمولاً عبارتند از:

  • هماهنگی ضعیف اندام
  • مشکلات گفتاری، از جمله گفتار نامفهوم و آهسته، مشکل در تولید گفتار، و مشکلات کنترل صدا، ریتم و زیر و بم

با گذشت زمان، علائم دیگری ممکن است ظاهر شوند، مانند:

  • مشکل در بلع، منجر به خفگی یا سرفه می شود
  • لرزش، لرزش یا لرزش در قسمت هایی از بدن
  • نیستاگموس، یک حرکت غیرارادی، سریع، ریتمیک و مکرر چشم که ممکن است عمودی، افقی یا دایره ای باشد.
  • مشکلات تعادل
  • مشکلات راه رفتن که ممکن است منجر به استفاده از ویلچر شود
  • مشکلات بینایی و شنوایی
  • افسردگی به دلیل چالش های زندگی با این بیماری

آتاکسی تلانژکتازی می تواند در دوران کودکی ظاهر شود. کودک جدا از اینکه "کمی لرزان" به نظر می رسد، ممکن است این موارد را نیز تجربه کند:

  • رگ‌های عنکبوتی در سفیدی چشم‌ها، گوش‌ها یا هر جای دیگر صورت
  • عفونت های مکرر

نوع ژنتیکی و پیشرونده دیگری از آتاکسی، به نام آتاکسی فریدریخ ، اغلب در سنین 10 تا 15 سالگی ظاهر می شود.

علائم عبارتند از:

  • انحنای جانبی ستون فقرات یا اسکولیوز
  • ضعیف شدن ماهیچه قلب
  • پاهای قوس دار بالا

شرایطی که ممکن است در کنار آتاکسی فریدریخ رخ دهد شامل دیابت و مشکلات قلبی است و ممکن است عوارض مربوط به ستون فقرات، پاها، قلب، عضلات، بینایی و شنوایی وجود داشته باشد.

فرد مبتلا به این نوع آتاکسی در طول زندگی خود به درمان حمایتی نیاز خواهد داشت.

اگر آتاکسی ناشی از یک آسیب یا بیماری، مانند سکته مغزی باشد، علائم اغلب با گذشت زمان بهبود می یابند و ممکن است در نهایت به طور کامل از بین بروند.

درمان:

فرد مبتلا به آتاکسی ممکن است برای راه رفتن نیاز به کمک داشته باشد.

معمولاً درمانی برای آتاکسی وجود ندارد، اما درمان می تواند علائم را کاهش داده و به بهبود کیفیت زندگی کمک کند.

یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی ممکن است یک گزینه درمانی خاص را برای هدف قرار دادن یکی از علائم آتاکسی زیر پیشنهاد کند:

مشکلات هماهنگی و تعادل : وسایل تطبیقی ​​مانند عصا، عصا، واکر و صندلی چرخدار می توانند به فرد کمک کنند تا استقلال خود را حفظ کند. ممکن است لازم باشد برخی از سازگاری های خانه را انجام دهید، مانند امکان دسترسی به صندلی چرخدار.

لرزش، سفتی، اسپاسم عضلانی و ضعف : پزشک ممکن است برای کمک به بهبود قدرت فرد، حفظ تحرک و یافتن راه‌های جدید برای انجام وظایف، دارو و فیزیوتراپی یا کاردرمانی تجویز کند.

انحنای ستون فقرات : پزشک ممکن است مراقبت های ارتوپدی را توصیه کند.

افسردگی : مشاوره و داروها ممکن است کمک کننده باشد.

مشکلات گفتاری : یک گفتاردرمانگر می تواند در مورد مسائل ارتباطی و کنترل ماهیچه ها برای بهبود بلع، سرفه و خفگی کمک کند. در صورت لزوم، گفتار درمانگر می تواند به فرد کمک کند تا نحوه استفاده از کمک گفتار را یاد بگیرد.

کمبودها : مصرف ویتامین ، پیروی از یک رژیم غذایی خاص یا هر دو ممکن است به افرادی که کمبود دارند کمک کند. حساسیت به گلوتن می تواند با آتاکسی رخ دهد، بنابراین خوردن یک رژیم غذایی بدون گلوتن نیز ممکن است کمک کند.

مشکلات ایمنی : درمان آتاکسی تلانژکتازی ممکن است شامل تزریق گاماگلوبولین برای تقویت سیستم ایمنی باشد.

حرکات غیر قابل کنترل چشم : دارو ممکن است کمک کند.

علل

آتاکسی می تواند ناشی از:

  • یک ویژگی ژنتیکی
  • یک وضعیت سلامتی که منجر به آسیب عصبی مانند سکته مغزی یا ام اس می شود
  • کمبود ویتامین B-12
  • یک مشکل ایمنی

در بخش های بعدی به آتاکسی ارثی و اکتسابی می پردازیم.

آتاکسی ارثی

آتاکسی ارثی می تواند زمانی ایجاد شود که والدین (یا هر دو والدین) یک نقص ژنتیکی را به فرزند خود منتقل کنند.

در برخی موارد، شدت می تواند از نسلی به نسل دیگر بدتر شود و سن شروع می تواند جوان تر شود.

اگر فردی با فرم ارثی آتاکسی به بچه دار شدن فکر می کند، پزشک ممکن است آزمایش ژنتیک و مشاوره را به عنوان بخشی از آماده سازی توصیه کند.

به ارث بردن ژن معیوب تا حدی به نوع آتاکسی بستگی دارد. در مورد آتاکسی فریدریش، هر دو والدین باید دارای ویژگی ژنتیکی برای انتقال آن باشند.

در مورد آتاکسی نخاعی، تنها یکی از والدین باید حامل ژن معیوب باشد و هر یک از فرزندان آنها 50 درصد شانس ابتلا به این بیماری را دارند.

گاهی اوقات، فرد بدون علت مشخصی دچار آتاکسی می شود یا به دنیا می آید، مانند زمانی که سابقه خانوادگی این بیماری وجود ندارد. یکی از دلایل این امر ممکن است بدشکلی مخچه قبل از تولد باشد.

آتاکسی اکتسابی

رویدادها و شرایط زیر نیز می توانند منجر به آتاکسی شوند:

  • جراحی مغز، تومور مغزی یا آسیب سر
  • استفاده بیش از حد از الکل یا مواد مخدر
  • برخی از عفونت ها مانند آبله مرغان
  • قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی سمی
  • برخی از بیماری های عصبی، از جمله ام اس و فلج مغزی
  • سکته

برخی از تومورها به دلیل سندرم پارانئوپلاستیک باعث آتاکسی می شوند. این تومورها که معمولاً تخمدانی هستند، مواد شیمیایی تولید می کنند که مخچه را مختل می کند. آتاکسی علامت اصلی است.

علت آتاکسی تا حدودی دیدگاه فرد را تعیین می کند.

تشخیص افتراقی:

فردی که علائم آتاکسی دارد احتمالاً به یک متخصص مغز و اعصاب مراجعه می کند که در شرایط سیستم عصبی متخصص است.

متخصص مغز و اعصاب فرد را معاینه می کند و سابقه پزشکی او را برای علل احتمالی، مانند آسیب مغزی قبلی، و سابقه خانوادگی او برای نشانه های آتاکسی ارثی بررسی می کند.

آنها همچنین ممکن است آزمایش های زیر را از شما بخواهند :

  • یا ام آر آی سی تی اسکن ، برای بررسی ضایعات، تومورها یا سایر اشکال آسیب مغزی
  • آزمایشات ژنتیکی برای ارزیابی آتاکسی ارثی
  • آزمایش خون، زیرا برخی از انواع آتاکسی می تواند بر ترکیب خون تأثیر بگذارد
  • آزمایشات ادرار، زیرا ممکن است تغییرات سیستمیک را که در برخی از اشکال آتاکسی رخ می دهد، نشان دهد

به عنوان مثال، در بیماری ویلسون، جمع آوری ادرار 24 ساعته ممکن است مقادیر غیرعادی مس را در سیستم نشان دهد.

آتاکسی که علت قابل شناسایی نداشته باشد، آتاکسی پراکنده یا ایدیوپاتیک نامیده می شود.

تایید تشخیص ممکن است زمان ببرد زیرا علائم ممکن است به چندین بیماری دیگر اشاره کنند.

Top of Form

Bottom of Form

Top of Form

Bottom of Form

چشم انداز

هیچ درمانی برای آتاکسی وجود ندارد. دورنما به نوع، علت و شدت آن بستگی دارد.

برخی از انواع آتاکسی ارثی  طول عمر یک فرد را کوتاه می کند، اما بسیاری از افراد دارای امید به زندگی مشابه افرادی هستند که این شرایط را ندارند.

اگر آتاکسی به دلیل تصادف، جراحی یا بیماری ایجاد شود، وضعیت ممکن است تثبیت یا بهبود یابد، اما ممکن است به مرور زمان بدتر شود.

در بسیاری از موارد، دریافت درمان سریع برای آتاکسی اکتسابی می‌تواند منجر به یک نتیجه خوب و احتمالاً معکوس کردن وضعیت شود.

 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۹ شهریور ۰۱ ، ۱۰:۴۴
jafar masumi

لکنت زبان همه آنجه که باید بدانید.

لکنت زبان یا لکنت زبان، اختلال در گفتار است که در آن فرد کلمات، هجاها یا عبارات را تکرار یا طولانی می کند. آنها همچنین ممکن است در حین سخنرانی مکث کنند و علیرغم اینکه می دانند چه چیزی می خواهند بگویند، در برخی نقاط هیچ صدایی تولید نکنند. بسیاری از افراد مبتلا به لکنت احساس انگ می کنند و این می تواند زندگی روزمره آنها را تحت تاثیر قرار دهد.

این مقاله علل لکنت، تشخیص، انواع، روش های درمانی و تکنیک های مدیریت را توضیح می دهد.

لکنت چیست؟

لکنت یک اختلال گفتاری است که در آن فرد ممکن است در تلفظ برخی هجاها مشکل داشته باشد یا علیرغم اینکه می داند چه می خواهد بگوید، قادر به بیان کلمات نیست.

لکنت زبان زمانی رایج است که کودکان صحبت کردن را یاد می گیرند و سه تا چهار برابر در پسران شایع تر از دختران است.

با این حال، این مشکل برای برخی از افراد همچنان ادامه دارد و بسیاری به دنبال کمک های حرفه ای مانند گفتار درمانی هستند.

انواع لکنت

سه نوع اصلی لکنت وجود دارد:

  • رشدی. کودکان ممکن است این را زمانی تجربه کنند که هنوز در حال رشد مهارت های گفتاری و زبانی خود هستند.
  • نوروژنیک. لکنت نوروژنیک نتیجه آسیب به سیستم عصبی مرکزی است.
  • روان زا. لکنت فرد ممکن است ناشی از اختلالات روانی مانند افسردگی یا اضطراب باشد.

علایم لکنت

لکنت اغلب شامل تکرار کلمات یا قسمت هایی از کلمات، طولانی شدن برخی صداهای گفتاری و مشکل در یافتن برخی کلمات است.

بر اساس گزارش انجمن گفتار-زبان-شنوایی آمریکا ، برخی از افرادی که لکنت دارند، هنگام صحبت کردن، به شدت تنش یا بی نفس به نظر می رسند. ممکن است این حس را تجربه کنند که گفتارشان مسدود یا متوقف شده است.

مسدود شدن زمانی است که دهان فرد در موقعیت صحیحی برای گفتن کلمه باشد، اما عملاً هیچ صدایی خارج نشود. این ممکن است چند ثانیه طول بکشد. گاهی اوقات، کلمه مورد نظر را به زبان می آورند یا برای به تاخیر انداختن شروع کلمه ای که می دانند دشوار است، از الفاظ استفاده می کنند.

نمونه هایی از الفاظ عبارتند از: «امم»، «مثل»، «منظورم»، «خوب» یا «امم».

علائم و نشانه های رایج مرتبط با لکنت عبارتند از:

  • مشکلات شروع یک کلمه، عبارت یا جمله
  • تردید قبل از بیان برخی صداها
  • تکرار یک صدا، کلمه یا هجا
  • طولانی کردن برخی صداهای گفتاری
  • گفتار ممکن است به صورت ناگهانی ظاهر شود
  • جایگزین کردن کلمات با صداهای خاص به جای برخی دیگر (تقریبا)

گاهی اوقات، رفتارهای دیگری با اختلالات گفتاری همراه است، مانند:

  • چشمک زدن سریع
  • لرزان لب
  • ضربه زدن پا
  • فک لرزان
  • سفت شدن صورت، بالاتنه یا هر دو

لکنت در بزرگسالان

در حالی که لکنت در کودکان شایع تر است، افراد مبتلا به لکنت رشدی همچنان به این لکنت در زندگی بزرگسالی خود ادامه می دهند.

ضربه به سر یا آسیب به CNS نیز ممکن است باعث لکنت نوروژنیک در بزرگسالی شود.

همچنین ممکن است افراد بعداً به دلیل شرایط روانی مانند اضطراب یا افسردگی دچار شوند. تصور کسی که به آنها گوش می دهد، چه واقعی چه خیالی، ممکن است در لکنت زبان در بزرگسالی نقش داشته باشد.

یک مطالعه کوچک در سال 2021 گزارش داد که بیشتر بزرگسالانی که لکنت دارند این کار را در گفتار خصوصی انجام نمی دهند.

تشخیص لکنت

برخی از جنبه های لکنت آشکار هستند، در حالی که برخی دیگر اینطور نیستند. یک آسیب شناس گفتار زبان (گفتار درمان) می تواند یک تشخیص جامع و قابل اعتماد انجام دهد.

 گفتار درمان  انواع مشکلاتی را که فرد در هنگام صحبت کردن تجربه می کند و تعداد دفعات بروز مشکلات را یادداشت می کند. آنها همچنین ارزیابی خواهند کرد که چگونه فرد با لکنت کنار می آید.

گفتار درمان  ممکن است ارزیابی های دیگری مانند میزان گفتار و مهارت های زبانی را بسته به سن و سابقه فرد انجام دهد.

گفتار درمان تمام داده ها را تجزیه و تحلیل می کند و تعیین می کند که آیا اختلال روانی وجود دارد یا خیر و چگونه بر زندگی روزمره فرد تأثیر می گذارد.

گفتار درمان همچنین می تواند پیش بینی کند که آیا لکنت کودک خردسال طولانی مدت خواهد شد یا خیر. آنها می توانند این کار را با آزمایش، مشاهدات و مصاحبه انجام دهند.

علت لکنت:

در حالی که متخصصان دلایل دقیق لکنت را درک نمی کنند، عوامل زیر ممکن است نقش داشته باشند:

رشد گفتار

همانطور که کودکان صحبت کردن را یاد می گیرند، اغلب دچار لکنت می شوند، به خصوص در اوایل زمانی که مهارت های گفتاری و زبانی آنها هنوز در حال رشد است. این معمولا کمتر از 6 ماه طول می کشد و بیشتر بین 6 سال است.

اکثر کودکان با پیشرفت این مرحله رشد علائم کمتر و کمتری را تجربه می کنند تا زمانی که بتوانند روان صحبت کنند.

تغییرات عصبی

اختلال در سیگنال های بین مغز و اعصاب و عضلات گفتار ممکن است باعث لکنت زبان شود. این ممکن است بر کودکان و بزرگسالان پس از سکته مغزی یا آسیب مغزی . موارد زیر ممکن است باعث لکنت عصبی شود:

  • سکته
  • ضربه به سر
  • تومورها
  • بیماری های دژنراتیو مانند بیماری پارکینسون
  • مننژیت

عوامل روانشناسی

عوامل روانی ممکن است لکنت را برای افرادی که قبلاً لکنت دارند بدتر کند.

به عنوان مثال، استرس ، خجالت و اضطراب می‌تواند لکنت را بارزتر کند، اما معمولاً اینها دلیل اصلی نیستند.

به عبارت دیگر، اضطراب، عزت نفس پایین، عصبی بودن و استرس باعث لکنت زبان نمی شود. در عوض، آنها ناشی از زندگی با یک مشکل گفتاری انگ انگ می باشند که گاهی اوقات می تواند علائم را بدتر کند .

علایم خطر لکنت

  • سابقه خانوادگی. بسیاری از کودکانی که دارای لکنت هستند که فراتر از مرحله رشد زبان ادامه دارد، یکی از اعضای نزدیک خانواده آنها لکنت زبان است. حدود 2 نفر از هر 3 نفر مبتلا به لکنت دارای سابقه خانوادگی لکنت هستند.
  • سن شروع لکنت کودکی که لکنت زبان را قبل از 3.5 سالگی شروع می کند، در آینده کمتر دچار لکنت می شود. هر چه لکنت زودتر شروع شود ، احتمال ادامه طولانی مدت آن کمتر است.
  • زمان از شروع لکنت تقریباً سه چهارم کودکان خردسالی که لکنت دارند در عرض 1 یا 2 سال بدون گفتار درمانی این کار را متوقف خواهند کرد.
  • رابطه ی جنسی. لکنت طولانی مدت در بین پسران سه تا چهار برابر بیشتر از دختران است. کارشناسان مطمئن نیستند که چرا این اتفاق می افتد اما معتقدند ممکن است دلایل عصبی وجود داشته باشد.

کمک به افراد دارای لکنت

لکنت رشدی معمولاً بدون مداخله برطرف می شود. با این حال، والدین باید در موارد زیر به پزشک مراجعه کنند:

  • لکنت کودک بیش از 6 ماه
  • زمانی که لکنت بیشتر اتفاق می افتد
  • زمانی که سفتی عضلات صورت و بالاتنه همراه با لکنت باشد
  • زمانی که در کار مدرسه کودک اختلال ایجاد می کند
  • هنگامی که باعث مشکلات عاطفی مانند ترس از مکان ها یا موقعیت ها می شود
  • زمانی که بعد از 5 سالگی کودک ادامه دارد

درمان لکنت:

ارزیابی خوب لکنت حیاتی است، زیرا بهترین درمان را تعیین می کند.

درمان ها شامل آموزش مهارت ها، استراتژی ها و رفتارهایی است که به ارتباط شفاهی کمک می کند. این ممکن است شامل موارد زیر باشد:

روان درمانی شکل دهی

شکل‌دهی روانی شامل آموزش کشیدن حروف صدادار و صامت‌ها به فرد است. این می تواند به فرد کمک کند با سرعت بالاتر بدون وقفه صحبت کند و از جملات و عبارات طولانی تر استفاده کند.

یک تکنیک شامل تمرین گفتار روان و روان با سرعت بسیار کم، با استفاده از جملات و عبارات کوتاه است.

درمان  و اصلاح لکنت

هدف این درمان از بین بردن لکنت نیست. در عوض، هدف آن اصلاح لکنت است تا به تلاش کمتری نیاز داشته باشد و مدیریت آن را برای کسی آسان‌تر کند.

این درمان بر این اصل کار می کند که اگر اضطراب باعث بدتر شدن لکنت شود، کاهش تلاش مورد نیاز لکنت را کاهش می دهد.

دستگاه های الکترونیکی روان

این دستگاه ها از اثر بازخورد شنیداری به اصطلاح تغییر یافته استفاده می کنند. فرد از گوشی استفاده می‌کند که صدای گوینده را بازتاب می‌دهد تا احساس کند در حال صحبت با شخص دیگری است.

برخی از افراد به این درمان پاسخ خوبی می دهند، اما برخی دیگر این کار را نمی کنند.

گفتگو با افراد دارای لکنت

افرادی که عادت ندارند با کسی که لکنت دارد صحبت کنند، ممکن است مطمئن نباشند که چگونه پاسخ دهند.

گاهی اوقات، شنونده هر زمان که فرد لکنت می‌زند، نگاهش را برمی‌گرداند، سعی می‌کند با تکمیل کلمات یا عبارات گمشده‌اش به او کمک کند، یا به سادگی از افرادی که لکنت دارند دوری می‌کند.

لازم به یادآوری است که فردی که لکنت دارد می‌خواهد مانند دیگران ارتباط برقرار کند. مهم است که روی گوینده تمرکز کنید و به اطلاعاتی که او می‌فرستند گوش دهید تا اینکه چگونه به نظر می‌رسد.

اگر واقعاً مطمئن نیستید که هنگام صحبت با فردی که لکنت دارد و هیچ کس دیگری در اطراف او نیست چگونه رفتار کنید، ممکن است مفید باشد که از آنها بپرسید بهترین راه برای پاسخ دادن چیست.

خلاصه

لکنت زبان یا لکنت زبان باعث ایجاد اختلال در گفتار می شود که ممکن است باعث طولانی شدن یا تکرار کلمات و هجاها توسط شخص شود یا از تلفظ کلی کلمات جلوگیری کند.

لکنت زبان در کودکانی که هنوز مهارت های گفتاری و زبانی خود را توسعه می دهند رایج است، اما می تواند تا بزرگسالی ادامه یابد.

یک فرد ممکن است به دنبال آسیب به سیستم عصبی مرکزی خود دچار لکنت شود و برخی از شرایط روانی می تواند علائم موجود را بدتر کند.

اگر شما هم چنین مواردی از لکنت را ملاحضه کردید و علایم را دیدید حتما با متخصصان گفتار درمانی یاشام مشورت نمایید

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۲ شهریور ۰۱ ، ۰۹:۵۰
jafar masumi

فلج تارهای صوتی: درمان و موارد دیگر

فلج تارهای صوتی که به نام پارزی تارهای صوتی نیز شناخته می شود، ناتوانی یک یا هر دو تار صوتی (تارهای صوتی) در حرکت است.

می تواند بر زندگی روزمره فرد مبتلا از جمله اشتغال، انتخاب شغل، تعاملات اجتماعی و فعالیت های اوقات فراغت تأثیر زیادی بگذارد.

در این مقاله به بررسی علل، تشخیص و درمان فلج تارهای صوتی می پردازیم.

فلج تارهای صوتی

در اینجا چند نکته کلیدی در مورد فلج تارهای صوتی آورده شده است

فلج تارهای صوتی در اثر آسیب عصبی ایجاد می شود

  • این بیماری می تواند باعث تعدادی از مشکلات از جمله ناتوانی در صحبت کردن شود
  • سرفه و عطسه ممکن است بی اثر شود و باعث تجمع مایعات و عفونت های احتمالی شود.
  • صدا درمانی در شرایط خاصی می تواند کمک کننده باشد
  • گاهی اوقات، هیچ دلیل زمینه ای برای این بیماری پیدا نمی شود.

فلج تارهای صوتی چیست؟

فلج تارهای صوتی به طور معمول تنها یکی از تارهای صوتی را تحت تاثیر قرار می دهد.

این عارضه در اثر آسیب به اعصابی است که به تارهای صوتی می روند - تکانه های عصبی در حنجره (جعبه صوتی) قطع می شود و در نتیجه عضلات تارهای صوتی فلج می شوند. همچنین می تواند در اثر آسیب مغزی ایجاد شود.

بیماران مبتلا به فلج صدا معمولاً گرفتگی صدا، خستگی کاهش خفیف تا شدید در صدای گفتار، درد در گلو هنگام صحبت کردن، بلعیدن اشیا به روش اشتباه و خفگی را تجربه می‌کنند.

تارهای صوتی، و همچنین به ما اجازه می دهند تا جملاتی را تولید کنیم (صحبت کردن، و غیره)، همچنین از راه هوایی محافظت می کنند و از ورود غذا، نوشیدنی و بزاق به نای (نای) جلوگیری می کنند. در موارد شدید، خفگی ناشی از آن می تواند منجر به مرگ شود.

افراد مبتلا به فلج تارهای صوتی ممکن است اثربخشی سرفه، بلع یا عطسه را در از بین بردن ضایعات ناحیه حنجره ببینند که باعث کاهش تحرک تارهای صوتی می شود.

 این ممکن است منجر به تجمع در ناحیه شود که امکان کلونیزاسیون باکتری ها و ویروس ها و عفونت های بعدی و ناراحتی گلو را فراهم می کند.

درمان فلج تارهای صوتی

درمان فلج تارهای صوتی به عوامل متعددی از جمله علت آن، شدت علائم و مدت زمان وجود آن بستگی دارد. ممکن است به بیمار توصیه شود که صدا درمانی، جراحی یا هر دو را انجام دهد.

صدا درمانی

صدا درمانی معادل فیزیوتراپی برای فلج عضلات بزرگ است.

درمانگر از بیمار می‌خواهد تا ورزش‌های ویژه و برخی فعالیت‌های دیگر را برای تقویت تارهای صوتی، بهبود تنفس و کنترل در حین صحبت کردن، جلوگیری از تنش‌های غیرعادی در سایر عضلات نزدیک تارهای صوتی آسیب‌دیده و محافظت از راه هوایی در برابر مایعات و جامدات انجام دهد. .

عمل جراحی

اگر بیمار با صدا درمانی به طور کامل بهبود نیابد، پزشک ممکن است مداخله جراحی را توصیه کند. تعدادی گزینه جراحی وجود دارد:

تزریق حجیم:

عضله تار صوتی به احتمال زیاد به دلیل فلج عصب ضعیف می شود. متخصص گوش و حلق و بینی (پزشک متخصص گوش، حلق و بینی) ممکن است چربی، کلاژن یا مقداری فیلر را به تار صوتی تزریق کند.

حجم اضافی تارهای صوتی را به وسط حنجره (جعبه صدا) نزدیک می کند و حرکت موثر عضله طناب مخالف را در هنگام سرفه، قورت دادن یا صحبت کردن بیمار آسان تر می کند.

جراحی صدا (تغییر موقعیت تارهای صوتی)

 این عمل تار صوتی (طناب) را برای بهبود عملکرد صدا تغییر مکان داده و/یا شکل می دهد.

تراکئوتومی

 اگر هر دو تارهای صوتی تحت تأثیر قرار گیرند و بسیار نزدیک به یکدیگر باشند، به دلیل کاهش جریان هوا، تنفس دشوارتر می شود.

پزشک یک برش (برش) در جلوی گردن ایجاد می کند و یک سوراخ در نای (نای) ایجاد می شود.

 یک لوله تنفسی وارد می شود تا بیمار بتواند با هوای دور زدن تارهای صوتی فلج شده نفس بکشد.

به بیان ساده، بیمار از طریق سوراخی در گردن نفس می کشد، زیرا سوراخ حنجره برای تنفس صحیح بسیار کوچک است.

علل فلج تارهای صوتی

برخی از بیماری های عصبی - ام اس، بیماری پارکینسون - خطر فلج تارهای صوتی را افزایش می دهند.

پزشکان همیشه نمی دانند چه چیزی باعث فلج تارهای صوتی می شود، اما دلایل زیر شناخته شده است:

آسیب به قفسه سینه یا گردن:

 ضربه ممکن است به اعصابی که به تارهای صوتی یا حنجره کار می کنند آسیب برساند.

به موضوعات بهداشتی که بیشتر به آنها اهمیت می دهید عمیق تر بپردازید.

Bottom of Form

Top of Form

Bottom of Form

تومورها:

 این تومورها ممکن است در اطراف یا در غضروف ها، اعصاب یا عضلات جعبه صدا ایجاد شوند. تومورها ممکن است خوش خیم یا بدخیم (سرطانی) باشند.

التهاب یا زخم مفاصل تارهای صوتی:

 و همچنین فضای بین دو غضروف تار صوتی ممکن است مانع از عملکرد صحیح حنجره شود.

اگرچه اعصاب بند ناف معمولاً به درستی کار می کنند، اما التهاب می تواند علائم و نشانه هایی مانند فلج تارهای صوتی ایجاد کند.

برخی از عفونت ها نیز ممکن است باعث التهاب شوند.

فلج تارهای صوتی نیز ممکن است ایدیوپاتیک باشد، به این معنی که هیچ علت قابل شناسایی وجود ندارد.

علائم فلج تارهای صوتی

تارهای صوتی شامل دو نوار عضلانی است که در نای (ورودی نای) قرار دارند.

هنگامی که ما یک گفتار (تولید صدا از دهان) می کنیم، دو نوار بافت ماهیچه ای یکدیگر را لمس کرده و به ارتعاش در می آیند.

زمانی که صداها را بر زبان نمی آوریم، تارهای صوتی در یک موقعیت باز و آرام قرار می گیرند و به هوا اجازه می دهند آزادانه در نای ما جریان پیدا کند و به ما اجازه تنفس می دهد.

بیشتر موارد فلج تارهای صوتی شامل فلج شدن فقط یک تار است.

 با این حال، گاهی اوقات هر دو تحت تأثیر قرار می گیرند و بیمار احتمالاً بلع و همچنین مشکلات تنفسی را تجربه می کند.

علائم و نشانه های بالقوه فلج تارهای صوتی عبارتند از:

  • تغییر در صدا - ممکن است "تنفس" تر شود، مانند یک زمزمه بلند
  • گرفتگی صدا، چروکیدگی
  • تنفس پر سر و صدا
  • تغییرات در زیر آواز
  • سرفه هایی که گلو را به درستی پاک نمی کنند
  • هنگام بلع جامدات یا مایعات، بیمار ممکن است خفه شود (از جمله بزاق گاهی اوقات)
  • در حین صحبت کردن، بیمار ممکن است مجبور شود بیشتر از حد معمول نفس خود را باز کند
  • میزان صدا ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد - بیمار ممکن است نتواند صدای خود را بالا ببرد
  • رفلکس حلق (رفلکس گگ) ممکن است از بین برود - رفلکس حلقی یک انقباض رفلکس پشت گلو است که با لمس کام نرم برانگیخته می شود. از ورود چیزی به گلو به جز به عنوان بخشی از بلع طبیعی جلوگیری می کند و به جلوگیری از خفگی کمک می کند.

عوارض احتمالی

تنفس - اگر علائم به اندازه کافی شدید باشد، بیمار می تواند مشکلات تنفسی جدی و تهدید کننده زندگی داشته باشد.

آسپیراسیون از آنجا که فلج در ناحیه ای که غذا یا مایعات ممکن است به اشتباه برود (آسپیراسیون) وجود دارد، خطر خفگی وجود دارد. آسپیراسیون می تواند منجر به ذات الریه شود.

تشخیص فلج تارهای صوتی

در ابتدا، بیمار احتمالاً به پزشک مراجعه می کند که در مورد علائم سؤال می کند و برخی از علائم را بررسی می کند، مانند گوش دادن به صدای آنها و پرسیدن اینکه چه مدت مشکلات وجود داشته است.

آزمایش‌های تشخیصی زیر نیز ممکن است تجویز شوند:

آندوسکوپی - یک لوله بلند، نازک و انعطاف پذیر (آندوسکوپی) برای مشاهده تارهای صوتی استفاده می شود. ممکن است از یک دستگاه مخصوص با یک دوربین کوچک در انتهای آن (ویدئواستروبولارینگوسکوپی) استفاده شود. پزشک می تواند تارهای صوتی را روی مانیتور به خوبی ببیند.

الکترومیوگرافی حنجره (LEMG) – جریان الکتریکی در عضلات حنجره اندازه گیری می شود. سوزن های کوچکی از طریق پوست گردن وارد ماهیچه های تارهای صوتی می شوند. این تست قدرت سیگنال عصبی عضلانی مغز به عضلات کنترل کننده تارهای صوتی را اندازه گیری می کند. در طول LEMG، پزشک از بیمار می خواهد که تعدادی از وظایف را انجام دهد که به طور معمول عضلات را فعال می کند.

سایر آزمایش‌ها پزشک ممکن است آزمایش‌های خون و اسکن‌های تصویربرداری مانند اشعه ایکس، سی‌تی‌اسکن ، MRI را برای کمک به تعیین علت فلج تجویز کند.

عوامل خطر

عامل خطر چیزی است که احتمال ابتلا به یک بیماری یا بیماری را افزایش می دهد. به عنوان مثال، چاقی به طور قابل توجهی خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را افزایش می دهد. بنابراین، چاقی یک عامل خطر برای دیابت نوع 2 است.

عوامل زیر عوامل خطر فلج تارهای صوتی هستند:

برخی از انواع جراحی: به خصوص جراحی سینه یا گلو. لوله های تنفسی مورد استفاده در جراحی ممکن است به تارهای صوتی عصب آسیب برساند. جراحی قلب خطری را برای عملکرد طبیعی صدا نشان می دهد زیرا اعصابی که به حنجره کار می کنند در نزدیکی قلب قرار می گیرند - آسیب به این عصب در طی جراحی قلب باز غیر معمول نیست.

عصب حنجره عود کننده نیز نزدیک به غده تیروئید است، گرفتگی صدا به دلیل فلج نسبی یکی از عوارض جانبی مهم جراحی تیروئید است.

برخی از بیماری های عصبی: افراد مولتیپل اسکلروزیس (MS)، بیماری پارکینسون یا میاستنی گراویس در مقایسه با سایر افراد در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به فلج تارهای صوتی هستند. خطر ضعف تارهای صوتی بیشتر از فلج است

پیش آگهی

چشم انداز به علت بیماری و نحوه درمان آن بستگی دارد.

 با این حال، در بسیاری از موارد، فرد پس از درمان، صدای گفتاری خود را حفظ می کند.

 با این حال، ممکن است آنقدر قدرتمند نباشد و فعالیت هایی مانند آواز خواندن می تواند دشوارتر باشد

 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۵ شهریور ۰۱ ، ۰۸:۴۷
jafar masumi

. اختلالات گفتاری چیست؟

گفتار فرآیند تولید صداهای خاصی است که معنا را به شنونده منتقل می کند

اختلال گفتار به هر شرایطی اطلاق می شود که بر توانایی فرد در تولید صداهایی که کلمات را ایجاد می کنند تأثیر بگذارد.

گفتار یکی از اصلی ترین راه هایی است که افراد از طریق آن افکار، احساسات و عقاید خود را با دیگران در میان می گذارند.

 عمل صحبت کردن مستلزم هماهنگی دقیق چند قسمت بدن از جمله سر، گردن، سینه و شکم است.

در این مقاله به بررسی اختلالات گفتاری و انواع مختلف آن می پردازیم.

ما همچنین علائم، علل، تشخیص و درمان اختلالات گفتاری را پوشش می دهیم.

اختلال گفتار چیست؟

اختلال گفتار با اختلال زبان یکی نیست.

اختلالات گفتار بر توانایی فرد برای ایجاد صداهایی که به او اجازه می دهد با افراد دیگر ارتباط برقرار کند، تأثیر می گذارد.

 آنها با اختلالات زبانی یکسان نیستند.

اختلالات گفتاری مانع از ایجاد صداهای گفتاری صحیح در افراد می شود، در حالی که اختلالات زبان بر توانایی فرد در یادگیری کلمات یا درک آنچه دیگران به آنها می گویند تأثیر می گذارد.

با این حال، اختلالات گفتاری و زبانی می تواند بیان افکار و احساسات خود را برای افراد دشوارتر کند.

انواع اختلالات گفتاری

اختلالات گفتار می تواند افراد را در هر سنی تحت تاثیر قرار دهد.

برخی از انواع اختلالات گفتاری عبارتند از لکنت، آپراکسی و دیزآرتری. در زیر به هر یک از این انواع می پردازیم:

لکنت زبان

لکنت به یک اختلال گفتاری اشاره دارد که جریان گفتار را قطع می کند.

افرادی که لکنت دارند می توانند انواع اختلالات زیر را تجربه کنند:

  • تکرار زمانی اتفاق می افتد که افراد به طور غیرارادی صداها، مصوت ها یا کلمات را تکرار می کنند.
  • یلاک‌ها زمانی اتفاق می‌افتند که مردم بدانند چه می‌خواهند بگویند اما در ایجاد صداهای گفتاری ضروری مشکل دارند. بلاکها ممکن است باعث شود کسی احساس کند که کلماتش گیر کرده است.
  • طولانی شدن به کشش یا بیرون کشیدن صداها یا کلمات خاص اشاره دارد.

علائم لکنت بسته به شرایط ممکن است متفاوت باشد.

 استرس ، هیجان یا ناامیدی می‌تواند باعث شدیدتر شدن لکنت شود.

برخی از افراد ممکن است متوجه شوند که برخی از کلمات یا صداها می توانند لکنت را برجسته تر کنند.

لکنت می تواند هر دو علائم رفتاری و جسمی ایجاد کند که همزمان رخ می دهند.

 این موارد می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • تنش در صورت و شانه ها
  • چشمک زدن سریع
  • لرزش لب
  • مشت های گره کرده
  • حرکات ناگهانی سر

دو نوع اصلی لکنت وجود دارد:

  • لکنت رشدی بر کودکان خردسالی که هنوز در حال یادگیری مهارت های گفتار و زبان هستند تأثیر می گذارد. عوامل ژنتیکی احتمال ابتلای فرد به این نوع لکنت را به میزان قابل توجهی افزایش می دهد.
  • لکنت نوروژنیک زمانی اتفاق می افتد که آسیب به مغز از هماهنگی مناسب بین مناطق مختلف مغز که در گفتار نقش دارند، جلوگیری کند.

آپراکسی

مغز هر عملی را که افراد انجام می دهند، از جمله صحبت کردن، کنترل می کند.

 بیشتر دخالت مغز در گفتار ناخودآگاه و خودکار است.

وقتی کسی تصمیم می گیرد صحبت کند، مغز سیگنال هایی را به ساختارهای مختلف بدن می فرستد که برای تولید گفتار با هم کار می کنند.

 مغز به این ساختارها دستور می دهد که چگونه و چه زمانی حرکت کنند تا صداهای مناسب را ایجاد کنند.

برای مثال، این سیگنال‌های گفتاری تارهای صوتی را باز یا بسته می‌کنند، زبان را حرکت می‌دهند و لب‌ها را شکل می‌دهند و حرکت هوا را از طریق گلو و دهان کنترل می‌کنند.

آپراکسی یک اصطلاح کلی است که به آسیب مغزی اشاره دارد که مهارت های حرکتی فرد را مختل می کند و می تواند هر قسمتی از بدن را تحت تاثیر قرار دهد.

 آپراکسی گفتار، یا آپراکسی کلامی، به طور خاص به اختلال در مهارت های حرکتی اشاره دارد که بر توانایی فرد برای شکل دادن صحیح صداهای گفتار تأثیر می گذارد، حتی زمانی که می دانند چه کلماتی را می خواهند بگویند.

دیزآرتری

دیزآرتری زمانی رخ می دهد که آسیب به مغز باعث ضعف عضلانی در صورت، لب ها، زبان، گلو یا قفسه سینه فرد شود.

 ضعف عضلانی در این قسمت های بدن می تواند صحبت کردن را بسیار دشوار کند.

افرادی که دیزآرتری دارند ممکن است علائم زیر را تجربه کنند:

  • لکنت زبان
  • زمزمه کردن
  • خیلی آهسته یا خیلی سریع صحبت کردن
  • سخنرانی نرم یا آرام
  • مشکل در حرکت دادن دهان یا زبان

علائم دیزآرتری

علائم اختلال گفتار می تواند شامل تکرار یا طولانی شدن صداها، تنظیم مجدد هجاها و صحبت کردن بسیار آرام باشد.

علائم اختلالات گفتاری بسته به علت و شدت اختلال بسیار متفاوت است.

 افراد ممکن است دچار اختلالات گفتاری متعدد با علائم مختلف شوند.

افراد مبتلا به یک یا چند اختلال گفتاری ممکن است علائم زیر را تجربه کنند:

  • تکرار یا طولانی شدن صداها
  • صداهای تحریف کننده
  • افزودن صداها یا هجاها به کلمات
  • تنظیم مجدد هجاها
  • در تلفظ صحیح کلمات مشکل دارند
  • تقلا برای گفتن کلمه یا صدای صحیح
  • صحبت کردن با صدای خشن یا خشن
  • خیلی آرام صحبت می کند

علل اختلالات گفتاری

علل اختلالات گفتار می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • آسیب مغزی ناشی از سکته مغزی یا آسیب سر
  • ضعف عضلانی
  • تارهای صوتی آسیب دیده
  • یک بیماری دژنراتیو، مانند بیماری هانتینگتون، بیماری پارکینسون ، یا اسکلروز جانبی آمیوتروفیک
  • زوال عقل
  • سرطانی که دهان یا گلو را درگیر می کند
  • اوتیسم
  • سندرم داون
  • از دست دادن شنوایی

عوامل خطری که می توانند احتمال ابتلای فرد به اختلال گفتار را افزایش دهند عبارتند از :

  • مرد بودن
  • نارس به دنیا آمدن
  • داشتن وزن کم در بدو تولد
  • داشتن سابقه خانوادگی اختلالات گفتاری
  • تجربه مشکلاتی که بر گوش، بینی یا گلو تأثیر می گذارد

تشخیص اختلالات گفتاری

آسیب شناس گفتار-زبان (گفتار درمان) یک متخصص مراقبت های بهداشتی است که در اختلالات گفتار و زبان تخصص دارد.

یک گفتار درمان فرد را از نظر گروه‌هایی از علائم که نشان‌دهنده یک نوع اختلال گفتاری است، ارزیابی می‌کند. برای تشخیص دقیق، گفتار درمانها باید سایر اختلالات گفتار و زبان و شرایط پزشکی را رد کنند.

یک گفتار درمان سابقه پزشکی و خانوادگی فرد را بررسی می کند.

 آنها همچنین بررسی خواهند کرد که چگونه یک فرد لب، فک و زبان خود را حرکت می دهد و ممکن است ماهیچه های دهان و گلو را بررسی کنند.

روش های دیگر ارزیابی اختلالات گفتاری عبارتند از:

  • معاینه غربالگری تولید دنور این تست وضوح تلفظ یک فرد را ارزیابی می کند.
  • نمایه غربالگری صدای آهنگ گفتار درمان ها از این تست برای بررسی جنبه های مختلف گفتار یک فرد، از جمله زیر و بم، جمله بندی، الگوهای گفتار و حجم صحبت استفاده می کنند.
  • کتابچه راهنمای ارزیابی پویا مهارت های گفتار حرکتی (DEMSS) . DEMSS یک راهنمای جامع برای کمک به گفتار درمان ها در تشخیص اختلالات گفتاری است.

درمان اختلالات گفتاری

ممکن است فرد برای درمان اختلال گفتار گفتار درمانی دریافت کند.

نوع درمان معمولاً به شدت اختلال گفتاری و علت اصلی آن بستگی دارد.

گزینه های درمانی می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • تمرینات گفتار درمانی که بر ایجاد آشنایی با کلمات یا صداهای خاص تمرکز دارد
  • تمرینات بدنی که بر تقویت عضلات تولید کننده صداهای گفتاری تمرکز دارند

در زیر به برخی از گزینه های درمانی اختلالات گفتاری می پردازیم:

انتخاب هدف

انتخاب هدف شامل تمرین صداها یا کلمات خاصی است تا خود را با الگوهای گفتاری خاص آشنا کند.

 نمونه هایی از اهداف درمانی ممکن است شامل کلمات یا صداهای دشواری باشد که باعث اختلال در گفتار می شود.

استفاده از متن

برای این رویکرد، گفتار درمان ها به افراد یاد می دهند که صداهای گفتار را در زمینه های مختلف مبتنی بر هجا تشخیص دهند.

کنتراست درمانی

کنتراست درمانی شامل گفتن جفت کلماتی است که حاوی یک یا چند صدای گفتاری متفاوت است.

درمان دهان و حرکت

رویکرد درمانی دهانی- حرکتی بر بهبود قدرت عضلانی، کنترل حرکتی و کنترل تنفس تمرکز دارد.

 این تمرین‌ها می‌توانند به افراد کمک کنند تا تسلط داشته باشند، که گفتار نرم‌تری تولید می‌کند که طبیعی‌تر به نظر می‌رسد.

شنوایی

دستگاه های شنوایی ابزارهای الکترونیکی کوچکی هستند که در داخل مجرای گوش قرار می گیرند

. این دستگاه ها می توانند به بهبود روانی در افرادی که لکنت دارند کمک کند.

برخی از دستگاه‌های گوش، نسخه‌های تغییر یافته صدای کاربر را دوباره پخش می‌کنند تا به نظر برسد که شخص دیگری با آنها صحبت می‌کند.

 سایر دستگاه های گوش صدایی تولید می کنند که به کنترل لکنت کمک می کند.

دارو

برخی از اختلالات گفتاری می تواند باعث ایجاد اضطرابی افراد شود.

موقعیت های استرس زا می توانند باعث اضطراب شوند و در نتیجه علائم اختلال گفتار بارزتر شوند.

داروهای اضطراب ممکن است به کاهش علائم اختلالات گفتاری در برخی افراد کمک کند.

خلاصه

اختلالات گفتاری بر توانایی فرد در تولید صداهایی که کلمات را ایجاد می کنند، تأثیر می گذارد.

 آنها مانند اختلالات زبانی نیستند که یادگیری کلمات یا درک آنچه دیگران به آنها می گویند را برای افراد دشوارتر می کند.

انواع اختلالات گفتار شامل لکنت زبان، آپراکسی و دیزآرتری است.

 علل احتمالی بسیاری برای اختلالات گفتاری وجود دارد، از جمله ضعف عضلات، آسیب های مغزی، بیماری های دژنراتیو، اوتیسم و ​​کاهش شنوایی.

اختلالات گفتار می تواند بر عزت نفس و کیفیت کلی زندگی افراد تأثیر بگذارد.

 با این حال، گفتار درمانی، تمرینات تنفسی و گاهی اوقات داروهای ضد اضطراب می توانند به بهبود گفتار و کاهش علائم کمک کنند

 

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۹ مرداد ۰۱ ، ۰۹:۳۵
jafar masumi