گفتاردرمانی تبریز

درمان تاخیر رشدی، اختلالات تلفظی، اتیسم/ اوتیسم، لکنت، کم توانی ذهنی، اختلال خواندن و نوشتن، اختلال جویدن و بلع، کم شنوایی، آفازی،فلج مغزی، شکاف لب و کام

گفتاردرمانی تبریز

درمان تاخیر رشدی، اختلالات تلفظی، اتیسم/ اوتیسم، لکنت، کم توانی ذهنی، اختلال خواندن و نوشتن، اختلال جویدن و بلع، کم شنوایی، آفازی،فلج مغزی، شکاف لب و کام

گفتاردرمانی تبریز

ارایه خدمات ذیل در مرکز جامع گفتاردرمانی تبریز :

1- ارزیابی درمان و توانبخشی کمبود توجه و تمرکز و بیش فعالی (اختلالات توجه و تمرکز)
2- ارزیابی درمان و توانبخشی اتیسم (اوتیسم)
3- ارزیابی درمان و توانبخشی کم شنوایی و ناشنوایی
4- ارزیابی درمان و توانبخشی در پردازش حسی و پردازش حس شنیداری
5- ارزیابی درمان و توانبخشی تاخیر در رشد گفتار و زبان
6- ارزیابی درمان و توانبخشی کم توانی ذهنی و ناتوانی ذهنی
7- ارزیابی درمان و توانبخشی اختلالات و مشکلات یادگیری
8- ارزیابی درمان و توانبخشی اختلالات و مشکلات خواندن و نوشتن
9_-ارزیابی درمان و توانبخشی اختلالات تولید صداها و تلفظ
10- ارزیابی درمان و توانبخشی فلج مغزی و سی پی
11- ارزیابی درمان و توانبخشی مشکلات و اختلالات ناشی از آسیبهای مغزی و سکته
12- ارزیابی درمان و توانبخشی اختلالات ارتباط اجتماعی (اتیسم، آسپرگر و .......)
13- ارزیابی درمان و توانبخشی شکاف لب وکام
14- ارزیابی درمان و توانبخشی ناروانی گفتار (لکنت، کلاترینگ و ....)
15- ارزیابی درمان و توانبخشی اختلالات جویدن و بلع
16- ارزیابی درمان و توانبخشی مشکلات تغذیه ای
17- ارزیابی درمان و توانبخشی مشکلات حنجره ای وصدا
18- ارزیابی درمان و توانبخشی اختلالات ارتباطی، گفتار و زبان سالمندی

بایگانی
نویسندگان

 

 

مرکز جامع گفتاردرمانی تبریز

به مدیریت: دکتر جعفر معصومی

دکترای تخصصی گفتاردرمانی از دانشگاه تهران 

اولین دکترای گفتار درمانی شمالغرب کشور

مدرس دانشگاه علوم پزشکی تبریز

و دانشگاه فرهنگیان

چرا ما مرکز جامع گفتاردرمانی تبریز را پیشنهاد می کنیم؟

چگونه گفتار درمانگر مناسب برای مشکلم پیدا کنم؟

گفتار درمان به چه کسانی کمک می کند؟ (1)

گفتاردرمان به چه کسانی کمک می کند؟ (2)

راههای تماس:

09146590651          09398145909           

041-33376035                      041-33368657

www.tabslp.com

آدرس : تبریز /خیابان امام/ خیابان رضا نژاد جنوبی پلاک 19 طبقه 3

                                                                                      

                     

 

متخصصین مرکز جامع گفتاردرمانی و کاردرمانی تبریز آماده اند که به سوالات شما پاسخ دهند

هم اکنون می توانید با کلیک سوال خود را بپرسید تا در سریعترین زمان ممکن پاسخ خود را دریافت کنید.

 

 

۵ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۹ شهریور ۹۶ ، ۱۱:۳۲
jafar masumi

سکته مغزی زمانی اتفاق می افتد که انسداد یا خونریزی رگ های خونی جریان خون به مغز را قطع یا کاهش می دهد.

وقتی این اتفاق می افتد، مغز اکسیژن یا مواد مغذی کافی دریافت نمی کند و سلول های مغز شروع به مردن می کنند.

سکته مغزی یک بیماری عروق مغزی است.

این به این معنی است که بر رگ های خونی که اکسیژن مغز را تغذیه می کنند تأثیر می گذارد.

اگر مغز اکسیژن کافی دریافت نکند، ممکن است آسیب شروع شود.

این یک اورژانس پزشکی است.

اگرچه بسیاری از سکته های مغزی قابل درمان هستند، اما برخی از آنها می توانند منجر به ناتوانی یا مرگ شوند.

از آنجایی که سکته های ایسکمیک و هموراژیک علل و اثرات متفاوتی بر بدن دارند، هر دو نیاز به درمان های متفاوتی دارند.

تشخیص سریع برای کاهش آسیب مغزی و توانمندسازی پزشک برای درمان سکته مغزی با استفاده از روش مناسب برای نوع مهم است.

بخش های زیر گزینه های درمانی سکته مغزی ایسکمیک و سکته مغزی هموراژیک و همچنین برخی نکات کلی توانبخشی برای هر دو نوع را پوشش می دهد.

سکته مغزی ایسکمیک

سکته مغزی ایسکمیک به دلیل انسداد یا باریک شدن عروق رخ می دهد.

تمرکز درمان بر بازگرداندن جریان کافی خون به مغز است.

درمان با مصرف داروهایی شروع می شود که لخته ها را می شکنند و از تشکیل لخته های دیگر جلوگیری می کنند.

پزشک ممکن است داروهای رقیق کننده خون مانند آسپرین یا تزریق فعال کننده پلاسمینوژن بافتی (TPA) را تجویز کند.

TPA در حل کردن لخته ها بسیار موثر است.

با این حال، تزریق باید انجام شود ظرف 4.5 ساعت

اقدامات اورژانسی شامل تزریق TPA به طور مستقیم در شریان مغز یا استفاده از کاتتر برای برداشتن فیزیکی لخته است.

تحقیقات در مورد مزایای این روش ها ادامه دارد.

روش های دیگری نیز وجود دارد که جراحان می توانند برای کاهش خطر سکته مغزی یا TIA انجام دهند.

برای مثال، اندارترکتومی کاروتید شامل باز کردن شریان کاروتید و برداشتن پلاک‌هایی است که می‌توانند بشکنند و به مغز بروند.

گزینه دیگر آنژیوپلاستی است.

این شامل جراح است که با استفاده از یک کاتتر یک بالون کوچک را در داخل یک شریان تنگ شده باد می کند.

پس از آن، آنها یک لوله توری یا یک استنت را در دهانه قرار می دهند. این کار از تنگ شدن مجدد شریان جلوگیری می کند.

سکته هموراژیک

نشت خون به مغز می تواند باعث سکته مغزی هموراژیک شود.

درمان بر کنترل خونریزی و کاهش فشار روی مغز متمرکز است.

درمان اغلب با مصرف داروهایی آغاز می‌شود که فشار را در مغز کاهش می‌دهند و فشار خون می‌کنند و همچنین از تشنج و هرگونه انقباض ناگهانی رگ‌های خونی جلوگیری می‌کنند.

اگر فردی از داروهای ضد انعقاد رقیق کننده خون یا داروهای ضد پلاکت مانند وارفارین یا کلوپیدوگرل استفاده می کند، می تواند داروهایی برای مقابله با اثرات رقیق کننده های خون دریافت کند.

جراحان می توانند برخی از مشکلات رگ های خونی را که منجر به سکته های هموراژیک شده یا می توانند منجر شوند، ترمیم کنند.

هنگامی که یک آنوریسم - یا برآمدگی در رگ خونی که ممکن است ترکیده شود - باعث سکته هموراژیک می شود، جراح می تواند گیره های کوچکی را در پایه آنوریسم یا آن را با سیم پیچ های جداشدنی پر کند تا جریان خون را متوقف کند و آنوریسم را کوچک کند.

اگر خونریزی به دلیل AVM رخ دهد، جراح می تواند آن را حذف کند.

AVM ها اتصالات بین شریان ها و وریدها هستند که می توانند در معرض خطر خونریزی باشند.

توانبخشی

سکته مغزی یک رویداد بالقوه تغییر زندگی است که می تواند اثرات فیزیکی و عاطفی پایداری داشته باشد.

بهبودی موفقیت‌آمیز پس از سکته مغزی اغلب شامل درمان‌ها و سیستم‌های حمایتی خاصی است، از جمله:

  • گفتار درمانی: این کار به مشکلات تولید یا درک گفتار کمک می کند. تمرین، تمدد اعصاب و تغییر سبک ارتباطی همگی می توانند ارتباط را آسان تر کنند.
  • فیزیوتراپی: این می تواند به فرد کمک کند تا حرکت و هماهنگی را دوباره بیاموزد. مهم است که فعال بمانید، حتی اگر این کار در ابتدا دشوار باشد.
  • کاردرمانی: این می تواند به فرد کمک کند توانایی خود را در انجام فعالیت های روزانه مانند حمام کردن، آشپزی، لباس پوشیدن، خوردن، خواندن و نوشتن بهبود بخشد.
  • گروه‌های حمایتی: پیوستن به یک گروه حمایتی می‌تواند به فرد کمک کند تا با مشکلات رایج سلامت روانی که ممکن است پس از سکته مغزی رخ دهد، مانند افسردگی . بسیاری به اشتراک گذاشتن تجربیات مشترک و تبادل اطلاعات مفید می دانند.
  • حمایت دوستان و خانواده: دوستان نزدیک و اقوام باید سعی کنند پس از سکته مغزی، حمایت عملی و راحتی ارائه دهند. اینکه دوستان و خانواده بدانند چه کاری می توانند برای کمک انجام دهند بسیار مهم است.

توانبخشی بخش مهم و مداوم درمان سکته مغزی است. با کمک مناسب و حمایت عزیزان، بسته به شدت سکته مغزی، معمولاً بازیابی کیفیت زندگی عادی امکان پذیر است.

جلوگیری

بهترین راه برای جلوگیری از سکته، رسیدگی به علل زمینه ای است.

افراد می توانند با ایجاد تغییرات در سبک زندگی به این مهم دست یابند مانند:

  • خوردن یک رژیم غذایی سالم
  • حفظ وزن متوسط
  • ورزش منظم
  • نکشیدن تنباکو
  • اجتناب از الکل، یا فقط نوشیدن متوسط

داشتن یک رژیم غذایی مغذی به معنای شامل مقدار زیادی از موارد زیر است:

  • میوه ها
  • سبزیجات
  • غلات کامل
  • آجیل
  • دانه
  • حبوبات

مطمئن شوید که مقدار گوشت قرمز و فرآوری شده در رژیم غذایی و همچنین کلسترول و چربی های اشباع شده را محدود کنید.

همچنین، مصرف متوسط ​​نمک برای حمایت از سطح فشار خون سالم. را پیگیری کنبد

سایر اقداماتی که فرد می تواند برای کمک به کاهش خطر سکته انجام دهد عبارتند از:

  • کنترل سطح فشار خون آنها
  • مدیریت دیابت
  • دریافت درمان برای بیماری قلبی

علاوه بر ایجاد این تغییرات در شیوه زندگی، مصرف داروهای ضد انعقاد یا ضد پلاکت نیز می تواند خطر ابتلا به سکته مغزی دیگر را کاهش دهد.

انجام جراحی شریان قلبی، شریان کاروتید یا آنوریسم مغزی نیز می‌تواند خطر سکته‌های مغزی اضافی را کاهش دهد، همانطور که برخی از گزینه‌های جراحی دیگر هنوز تحت بررسی هستند.

علل و عوامل خطر

هر نوع سکته مغزی دارای مجموعه ای از علل بالقوه متفاوت است.

با این حال، به طور کلی، سکته مغزی احتمال بیشتری دارد که فرد را تحت تاثیر قرار دهد اگر:

  • اضافه وزن یا چاقی دارند
  • 55 سال یا بیشتر سن دارند
  • سابقه شخصی یا خانوادگی سکته مغزی داشته باشید
  • فشار خون بالا دارند
  • دیابت دارند
  • کلسترول بالا دارند
  • بیماری قلبی، بیماری شریان کاروتید یا بیماری عروقی دیگری داشته باشید
  • کم تحرک هستند
  • مصرف بیش از حد الکل
  • دود
  • از داروهای غیرمجاز استفاده کنید

برخی از مطالعات نشان داده اند که خطر مرگ ناشی از سکته مغزی در مردان بیشتر از زنان است.

با این حال، یکی بررسی 2016 مطالعات منبع مورد اعتماد نشان می دهد که این تفاوت ها نژاد، سن، شدت سکته مغزی و سایر عوامل خطر را در نظر نمی گیرند.

این بررسی توضیح می دهد که خطر مرگ و میر ناشی از سکته مغزی اغلب به دلیل سن و جمعیت شناسی افزایش می یابد، نه تفاوت های بیولوژیکی بین مردان و زنان.

مطابق با تجزیه و تحلیل 2016 منبع مورد اعتماد ، مردم آفریقایی-آمریکایی در معرض خطر قابل توجه بالاتری برای تسکته مغزی هستند.

آنها همچنین حدود 60 درصد بیشتر احتمال دارد که در عرض 2 سال سکته دیگری را تجربه کنند.

بخش های زیر علل خاص هر نوع سکته را شرح می دهد.

سکته مغزی ایسکمیک

این نوع سکته به دلیل انسداد یا باریک شدن شریان هایی که خونرسانی به مغز می کنند، رخ می دهد.

این باعث ایسکمی یا کاهش شدید جریان خون می شود که به سلول های مغز آسیب می رساند.

لخته های خون اغلب باعث سکته مغزی ایسکمیک می شوند.

لخته می تواند در شریان های مغز و سایر رگ های خونی بدن ایجاد شود.

جریان خون اینها را به شریان های باریک تری در مغز می برد.

رسوب پلاک های چربی در داخل رگ ها نیز می تواند باعث ایجاد لخته شود که منجر به ایسکمی می شود.

سکته هموراژیک

نشت یا ترکیدگی عروق در مغز می تواند منجر به سکته های هموراژیک شود.

نشت خون به سلول های مغز فشار می آورد و به آنها آسیب می رساند.

همچنین خون رسانی را که می تواند پس از خونریزی به بافت مغز برسد، کاهش می دهد.

رگ های خونی می توانند ترکیده و خون را به مغز یا نزدیک سطح مغز بریزند.

همچنین ممکن است خون را به فضای بین مغز و جمجمه بفرستد.

داشتن فشار خون بالا ، تجربه ضربه فیزیکی، مصرف داروهای رقیق کننده خون و داشتن آنوریسم می تواند باعث نشت یا ترکیدن رگ خونی شود.

خونریزی داخل مغزی شایع ترین نوع سکته مغزی هموراژیک است.

این زمانی اتفاق می‌افتد که بافت مغز پس از ترکیدن سرخرگ پر از خون شود.

خونریزی زیر عنکبوتیه یکی دیگر از انواع سکته های هموراژیک است. اینها کمتر رایج هستند.

در خونریزی زیر عنکبوتیه، خونریزی در ناحیه بین مغز و بافت های نازکی که آن را می پوشانند رخ می دهد.

TIA ها

TIA ها فقط برای مدت کوتاهی جریان خون به مغز را قطع می کنند.

آنها شبیه سکته های مغزی ایسکمیک هستند، زیرا به دلیل لخته شدن ایجاد می شوند.

مردم باید با آنها به عنوان اورژانس پزشکی برخورد کنند، حتی اگر علائم موقتی باشند. آنها به عنوان علائم هشدار دهنده برای سکته های بعدی و نشان دهنده یک شریان تا حدی مسدود شده یا منبع لخته در قلب هستند.

بر اساس مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) منبع مورد اعتماد بیش از یک سوم افرادی که TIA را تجربه می کنند، در صورت عدم دریافت هیچ درمانی، ظرف یک سال دچار سکته مغزی شدید می شوند.

حدود 10 تا 15 درصد از افراد در عرض 3 ماه پس از تجربه TIA دچار سکته مغزی می شوند.

علائم

علائم سکته مغزی اغلب بدون هشدار ظاهر می شوند. برخی از علائم اصلی عبارتند از:

  • گیجی، از جمله مشکل در صحبت کردن و درک گفتار
  • سردرد استفراغ ، احتمالاً با تغییر هوشیاری یا
  • بی حسی یا ناتوانی در حرکت دادن قسمت هایی از صورت، بازو یا پا، به ویژه در یک طرف بدن
  • مشکلات بینایی در یک یا هر دو چشم
  • مشکل در راه رفتن، از جمله سرگیجه و عدم هماهنگی

سکته مغزی می تواند منجر به مشکلات سلامتی طولانی مدت شود.

بسته به سرعت تشخیص و درمان، فرد می تواند پس از سکته مغزی دچار ناتوانی های موقت یا دائمی شود.

برخی از افراد نیز ممکن است تجربه کنند:

  • مشکلات کنترل مثانه یا روده
  • افسردگی
  • فلج یا ضعف در یک یا هر دو طرف بدن
  • در کنترل یا بیان احساسات خود مشکل دارند

علائم متفاوت است و ممکن است از نظر شدت متفاوت باشد.

یادگیری مخفف  راه خوبی برای به خاطر سپردن علائم سکته است. این می تواند به فرد کمک کند تا به دنبال درمان سریع باشد. 

مخفف:

  • افتادگی صورت: اگر فرد بخواهد لبخند بزند، آیا یک طرف صورتش آویزان می شود؟
  • ضعف بازو: اگر فرد بخواهد هر دو دست خود را بالا بیاورد، آیا یک بازو به سمت پایین حرکت می کند؟
  • مشکل گفتار: اگر فرد سعی کند یک عبارت ساده را تکرار کند، آیا گفتار او نامفهوم است یا غیرعادی؟
  • زمان اقدام: در صورت بروز هر یک از این علائم، فورا با اورژانس تماس بگیرید.

نتیجه بستگی به این دارد که فرد با چه سرعتی درمان را دریافت کند. مراقبت سریع همچنین به این معنی است که آنها کمتر دچار آسیب دائمی مغز یا مرگ می شوند.

تشخیص

سکته مغزی به سرعت شروع می شود.

برای بهترین نتیجه، فرد باید ظرف 3 ساعت پس از اولین ظهور علائم خود در بیمارستان تحت درمان قرار گیرد.

چندین آزمایش تشخیصی مختلف وجود دارد که پزشک می تواند برای تعیین نوع سکته از آن استفاده کند. این شامل:

  • معاینه فیزیکی: پزشک در مورد علائم و سابقه پزشکی فرد سوال می کند. آنها قدرت عضلانی، رفلکس ها، حس، بینایی و هماهنگی را بررسی خواهند کرد. آنها همچنین ممکن است فشار خون را بررسی کنند، به شریان های کاروتید در گردن گوش دهند و رگ های خونی پشت چشم را بررسی کنند.
  • آزمایش‌های خون: پزشک ممکن است آزمایش‌های خونی را برای تعیین خطر بالای خونریزی یا لخته شدن خون، اندازه‌گیری سطوح مواد خاص در خون، از جمله فاکتورهای لخته‌کننده، و بررسی وجود یا عدم وجود عفونت انجام دهد.
  • سی تی اسکن: مجموعه ای از اشعه ایکس می تواند خونریزی، سکته مغزی، تومورها و سایر شرایط درون مغز را نشان دهد.
  • اسکن MRI: در این اسکن از امواج رادیویی و آهنرباها برای ایجاد تصویری از مغز استفاده می شود که پزشک می تواند از آن برای تشخیص بافت آسیب دیده مغز استفاده کند.
  • سونوگرافی کاروتید: پزشک ممکن است یک اسکن اولتراسوند را برای بررسی جریان خون در شریان‌های کاروتید انجام دهد و ببیند که آیا باریک یا پلاک وجود دارد یا خیر.
  • آنژیوگرافی مغزی: پزشک ممکن است رنگی را به رگ های خونی مغز تزریق کند تا آنها را تحت اشعه ایکس یا ام آر آی قابل مشاهده کند. این یک نمای دقیق از رگ های خونی در مغز و گردن را ارائه می دهد.
  • اکوکاردیوگرافی: این یک تصویر دقیق از قلب ایجاد می کند که پزشکان می توانند از آن برای بررسی هر منبعی استفاده کنند لخته هایی که می توانستند به مغز برسند.

تایید نوع سکته مغزی تنها با استفاده از اسکن مغز در محیط بیمارستان امکان پذیر است

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۹ مهر ۰۱ ، ۰۹:۵۲
jafar masumi

آتاکسی چیست و علت آن چیست؟

آتاکسی فقدان هماهنگی عضلانی است که ممکن است بر گفتار، حرکات چشم و توانایی فرد در بلع، راه رفتن و برداشتن اشیا و سایر حرکات ارادی تأثیر بگذارد.

عوامل دیگر می توانند باعث آتاکسی شوند، از جمله مولتیپل اسکلروزیس (MS)، ضربه به سر، مصرف بیش از حد الکل، سکته مغزی ، فلج مغزی ، ژنتیک و تومورها.

آتاکسی ممکن است از برخی اختلالات ایمنی و عفونت ها نیز نتیجه شود.

انواع مختلفی از آتاکسی وجود دارد. در این مقاله به برخی از انواع رایج تر، علل آنها و درمان های موجود می پردازیم.

آتاکسی چیست؟

آتاکسی می تواند بر توانایی فرد برای حفظ تعادل تأثیر بگذارد.

آتاکسی علامتی است که از طیفی از شرایط بر هماهنگی، گفتار و تعادل فرد تأثیر می گذارد.

 همچنین می تواند بلع و راه رفتن را سخت کند.

برخی از افراد به دلیل عوامل ژنتیکی با آتاکسی متولد می شوند. دیگران در طول زمان به آن مبتلا می شوند .

برای برخی از افراد، این بیماری می‌تواند ناشی از شرایط دیگری مانند سکته مغزی، ام اس، تومور ، یا آسیب به سر یا حتی مصرف بیش از حد الکل باشد.

ممکن است ناگهان شروع شود، با گذشت زمان بدتر شود یا تثبیت شود. این تا حدی به علت بستگی دارد.

انواع آتاکسی

موارد زیر برخی از رایج ترین انواع آتاکسی هستند:

آتاکسی مخچه

این نوع آتاکسی ناشی از اختلال عملکرد مخچه، ناحیه ای از مغز است که در جذب حسی، هماهنگی و کنترل حرکتی نقش دارد.

آتاکسی مخچه می تواند علائم عصبی مانند:

  • تکان دادن یا تکان دادن بدن یا اندام ها هنگام تلاش برای حرکت
  • کاهش تون عضلانی
  • عدم هماهنگی بین اندام ها، عضلات، اندام ها یا مفاصل
  • مشکل در کنترل فاصله، قدرت و سرعت حرکت بازو، دست، پا یا چشم
  • مشکل در تخمین دقیق مدت زمان سپری شده
  • ناتوانی در انجام حرکات سریع و متناوب

این که چگونه بر بدن تأثیر می گذارد و تا چه حد بستگی به این دارد که آسیب در کجای مخچه رخ می دهد و آیا ضایعات در یک طرف (یک طرفه) یا هر دو طرف (دوطرفه) ایجاد می شوند.

آتاکسی می تواند وضعیت بدن فرد را تغییر دهد.

 اگر آسیبی در دهلیز مخچه ایجاد شود، بر تعادل فرد و کنترل حرکت چشم تأثیر می گذارد.

آنها معمولاً با پاهایشان باز می ایستند تا تعادل بهتری به دست آورند و از تاب خوردن به عقب و جلو اجتناب کنند.

حتی زمانی که چشمان فرد باز است، ممکن است تعادل با پاها برای او دشوار باشد.

اگر آتاکسی مخچه نخاعی را تحت تاثیر قرار دهد، فرد راه رفتن غیرمعمول با گام‌های جانبی نابرابر و شروع و توقف لکنت خواهد داشت.

 این به این دلیل است که مخچه نخاعی حرکات بدن و اندام را تنظیم می کند.

هنگامی که آتاکسی مخچه را تحت تاثیر قرار می دهد، ممکن است فرد با حرکات برنامه ریزی شده ارادی مشکل داشته باشد.

 سر، چشم ها، اندام ها و تنه ممکن است در حین انجام حرکات ارادی بلرزند.

 آنها ممکن است با تغییراتی در ریتم و حجم، سخنان خود داشته باشند.

آتاکسی حسی

این نوعی آتاکسی است که به دلیل از دست دادن حس عمقی ایجاد می شود.

حس عمقی احساس فرد از موقعیت نسبی قسمت های مجاور بدن خود است.

 این حسی است که نشان می دهد بدن با تلاش مناسب در حال حرکت است یا خیر و در مورد موقعیت اعضای بدن نسبت به یکدیگر بازخورد می دهد.

آتاکسی حسی معمولاً منجر به موارد زیر می شود:

  • راه رفتن ناپایدار و کوبنده، با ضربه محکم پاشنه پا در حالی که در هر قدم زمین را لمس می کند
  • بی ثباتی وضعیتی که در محیط های کم نور بدتر می شود

اگر فردی با چشمان بسته و پاهایش روی هم بایستد، بی ثباتی بدتر می شود. این به این دلیل است که از دست دادن حس عمقی اتکای آنها به داده های بصری را افزایش می دهد.

ممکن است انجام حرکات ارادی هماهنگ شده با اندام، تنه، حلق، حنجره و چشم برای آنها دشوار باشد.

آتاکسی دهلیزی

برخی از انواع آتاکسی می تواند منجر به سرگیجه شود.

این نوع آتاکسی سیستم دهلیزی را که در شنوایی نقش دارد، تحت تاثیر قرار می دهد. این می تواند ناشی از آسیب عصبی در گوش باشد.

در موارد حاد (ناگهانی) یک طرفه، این می تواند منجر به موارد زیر شود:

  • سرگیجه
  • حالت تهوع
  • استفراغ

در موارد مزمن دو طرفه با شروع آهسته، فرد ممکن است فقط بی ثباتی را تجربه کند.

همچنین ممکن است ترکیبی از علل، مانند آتاکسی دهلیزی مخچه وجود داشته باشد.

سمپتومها:

علایم بسته به نوع و شدت آتاکسی. سن شروع به علت آن بستگی دارد.

اگر آتاکسی به دلیل ویژگی های ژنتیکی ایجاد شود، می تواند از بدو تولد وجود داشته باشد.

 اگر به دلیل آسیب یا بیماری دیگری باشد، علائم ممکن است در هر سنی ظاهر شوند.

در برخی موارد، علائم بهبود یافته و در نهایت ناپدید می شوند. علائم اولیه معمولاً عبارتند از:

  • هماهنگی ضعیف اندام
  • مشکلات گفتاری، از جمله گفتار نامفهوم و آهسته، مشکل در تولید گفتار، و مشکلات کنترل صدا، ریتم و زیر و بم

با گذشت زمان، علائم دیگری ممکن است ظاهر شوند، مانند:

  • مشکل در بلع، منجر به خفگی یا سرفه می شود
  • لرزش، لرزش یا لرزش در قسمت هایی از بدن
  • نیستاگموس، یک حرکت غیرارادی، سریع، ریتمیک و مکرر چشم که ممکن است عمودی، افقی یا دایره ای باشد.
  • مشکلات تعادل
  • مشکلات راه رفتن که ممکن است منجر به استفاده از ویلچر شود
  • مشکلات بینایی و شنوایی
  • افسردگی به دلیل چالش های زندگی با این بیماری

آتاکسی تلانژکتازی می تواند در دوران کودکی ظاهر شود. کودک جدا از اینکه "کمی لرزان" به نظر می رسد، ممکن است این موارد را نیز تجربه کند:

  • رگ‌های عنکبوتی در سفیدی چشم‌ها، گوش‌ها یا هر جای دیگر صورت
  • عفونت های مکرر

نوع ژنتیکی و پیشرونده دیگری از آتاکسی، به نام آتاکسی فریدریخ ، اغلب در سنین 10 تا 15 سالگی ظاهر می شود.

علائم عبارتند از:

  • انحنای جانبی ستون فقرات یا اسکولیوز
  • ضعیف شدن ماهیچه قلب
  • پاهای قوس دار بالا

شرایطی که ممکن است در کنار آتاکسی فریدریخ رخ دهد شامل دیابت و مشکلات قلبی است و ممکن است عوارض مربوط به ستون فقرات، پاها، قلب، عضلات، بینایی و شنوایی وجود داشته باشد.

فرد مبتلا به این نوع آتاکسی در طول زندگی خود به درمان حمایتی نیاز خواهد داشت.

اگر آتاکسی ناشی از یک آسیب یا بیماری، مانند سکته مغزی باشد، علائم اغلب با گذشت زمان بهبود می یابند و ممکن است در نهایت به طور کامل از بین بروند.

درمان:

فرد مبتلا به آتاکسی ممکن است برای راه رفتن نیاز به کمک داشته باشد.

معمولاً درمانی برای آتاکسی وجود ندارد، اما درمان می تواند علائم را کاهش داده و به بهبود کیفیت زندگی کمک کند.

یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی ممکن است یک گزینه درمانی خاص را برای هدف قرار دادن یکی از علائم آتاکسی زیر پیشنهاد کند:

مشکلات هماهنگی و تعادل : وسایل تطبیقی ​​مانند عصا، عصا، واکر و صندلی چرخدار می توانند به فرد کمک کنند تا استقلال خود را حفظ کند. ممکن است لازم باشد برخی از سازگاری های خانه را انجام دهید، مانند امکان دسترسی به صندلی چرخدار.

لرزش، سفتی، اسپاسم عضلانی و ضعف : پزشک ممکن است برای کمک به بهبود قدرت فرد، حفظ تحرک و یافتن راه‌های جدید برای انجام وظایف، دارو و فیزیوتراپی یا کاردرمانی تجویز کند.

انحنای ستون فقرات : پزشک ممکن است مراقبت های ارتوپدی را توصیه کند.

افسردگی : مشاوره و داروها ممکن است کمک کننده باشد.

مشکلات گفتاری : یک گفتاردرمانگر می تواند در مورد مسائل ارتباطی و کنترل ماهیچه ها برای بهبود بلع، سرفه و خفگی کمک کند. در صورت لزوم، گفتار درمانگر می تواند به فرد کمک کند تا نحوه استفاده از کمک گفتار را یاد بگیرد.

کمبودها : مصرف ویتامین ، پیروی از یک رژیم غذایی خاص یا هر دو ممکن است به افرادی که کمبود دارند کمک کند. حساسیت به گلوتن می تواند با آتاکسی رخ دهد، بنابراین خوردن یک رژیم غذایی بدون گلوتن نیز ممکن است کمک کند.

مشکلات ایمنی : درمان آتاکسی تلانژکتازی ممکن است شامل تزریق گاماگلوبولین برای تقویت سیستم ایمنی باشد.

حرکات غیر قابل کنترل چشم : دارو ممکن است کمک کند.

علل

آتاکسی می تواند ناشی از:

  • یک ویژگی ژنتیکی
  • یک وضعیت سلامتی که منجر به آسیب عصبی مانند سکته مغزی یا ام اس می شود
  • کمبود ویتامین B-12
  • یک مشکل ایمنی

در بخش های بعدی به آتاکسی ارثی و اکتسابی می پردازیم.

آتاکسی ارثی

آتاکسی ارثی می تواند زمانی ایجاد شود که والدین (یا هر دو والدین) یک نقص ژنتیکی را به فرزند خود منتقل کنند.

در برخی موارد، شدت می تواند از نسلی به نسل دیگر بدتر شود و سن شروع می تواند جوان تر شود.

اگر فردی با فرم ارثی آتاکسی به بچه دار شدن فکر می کند، پزشک ممکن است آزمایش ژنتیک و مشاوره را به عنوان بخشی از آماده سازی توصیه کند.

به ارث بردن ژن معیوب تا حدی به نوع آتاکسی بستگی دارد. در مورد آتاکسی فریدریش، هر دو والدین باید دارای ویژگی ژنتیکی برای انتقال آن باشند.

در مورد آتاکسی نخاعی، تنها یکی از والدین باید حامل ژن معیوب باشد و هر یک از فرزندان آنها 50 درصد شانس ابتلا به این بیماری را دارند.

گاهی اوقات، فرد بدون علت مشخصی دچار آتاکسی می شود یا به دنیا می آید، مانند زمانی که سابقه خانوادگی این بیماری وجود ندارد. یکی از دلایل این امر ممکن است بدشکلی مخچه قبل از تولد باشد.

آتاکسی اکتسابی

رویدادها و شرایط زیر نیز می توانند منجر به آتاکسی شوند:

  • جراحی مغز، تومور مغزی یا آسیب سر
  • استفاده بیش از حد از الکل یا مواد مخدر
  • برخی از عفونت ها مانند آبله مرغان
  • قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی سمی
  • برخی از بیماری های عصبی، از جمله ام اس و فلج مغزی
  • سکته

برخی از تومورها به دلیل سندرم پارانئوپلاستیک باعث آتاکسی می شوند. این تومورها که معمولاً تخمدانی هستند، مواد شیمیایی تولید می کنند که مخچه را مختل می کند. آتاکسی علامت اصلی است.

علت آتاکسی تا حدودی دیدگاه فرد را تعیین می کند.

تشخیص افتراقی:

فردی که علائم آتاکسی دارد احتمالاً به یک متخصص مغز و اعصاب مراجعه می کند که در شرایط سیستم عصبی متخصص است.

متخصص مغز و اعصاب فرد را معاینه می کند و سابقه پزشکی او را برای علل احتمالی، مانند آسیب مغزی قبلی، و سابقه خانوادگی او برای نشانه های آتاکسی ارثی بررسی می کند.

آنها همچنین ممکن است آزمایش های زیر را از شما بخواهند :

  • یا ام آر آی سی تی اسکن ، برای بررسی ضایعات، تومورها یا سایر اشکال آسیب مغزی
  • آزمایشات ژنتیکی برای ارزیابی آتاکسی ارثی
  • آزمایش خون، زیرا برخی از انواع آتاکسی می تواند بر ترکیب خون تأثیر بگذارد
  • آزمایشات ادرار، زیرا ممکن است تغییرات سیستمیک را که در برخی از اشکال آتاکسی رخ می دهد، نشان دهد

به عنوان مثال، در بیماری ویلسون، جمع آوری ادرار 24 ساعته ممکن است مقادیر غیرعادی مس را در سیستم نشان دهد.

آتاکسی که علت قابل شناسایی نداشته باشد، آتاکسی پراکنده یا ایدیوپاتیک نامیده می شود.

تایید تشخیص ممکن است زمان ببرد زیرا علائم ممکن است به چندین بیماری دیگر اشاره کنند.

Top of Form

Bottom of Form

Top of Form

Bottom of Form

چشم انداز

هیچ درمانی برای آتاکسی وجود ندارد. دورنما به نوع، علت و شدت آن بستگی دارد.

برخی از انواع آتاکسی ارثی  طول عمر یک فرد را کوتاه می کند، اما بسیاری از افراد دارای امید به زندگی مشابه افرادی هستند که این شرایط را ندارند.

اگر آتاکسی به دلیل تصادف، جراحی یا بیماری ایجاد شود، وضعیت ممکن است تثبیت یا بهبود یابد، اما ممکن است به مرور زمان بدتر شود.

در بسیاری از موارد، دریافت درمان سریع برای آتاکسی اکتسابی می‌تواند منجر به یک نتیجه خوب و احتمالاً معکوس کردن وضعیت شود.

 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۹ شهریور ۰۱ ، ۱۰:۴۴
jafar masumi

لکنت زبان همه آنجه که باید بدانید.

لکنت زبان یا لکنت زبان، اختلال در گفتار است که در آن فرد کلمات، هجاها یا عبارات را تکرار یا طولانی می کند. آنها همچنین ممکن است در حین سخنرانی مکث کنند و علیرغم اینکه می دانند چه چیزی می خواهند بگویند، در برخی نقاط هیچ صدایی تولید نکنند. بسیاری از افراد مبتلا به لکنت احساس انگ می کنند و این می تواند زندگی روزمره آنها را تحت تاثیر قرار دهد.

این مقاله علل لکنت، تشخیص، انواع، روش های درمانی و تکنیک های مدیریت را توضیح می دهد.

لکنت چیست؟

لکنت یک اختلال گفتاری است که در آن فرد ممکن است در تلفظ برخی هجاها مشکل داشته باشد یا علیرغم اینکه می داند چه می خواهد بگوید، قادر به بیان کلمات نیست.

لکنت زبان زمانی رایج است که کودکان صحبت کردن را یاد می گیرند و سه تا چهار برابر در پسران شایع تر از دختران است.

با این حال، این مشکل برای برخی از افراد همچنان ادامه دارد و بسیاری به دنبال کمک های حرفه ای مانند گفتار درمانی هستند.

انواع لکنت

سه نوع اصلی لکنت وجود دارد:

  • رشدی. کودکان ممکن است این را زمانی تجربه کنند که هنوز در حال رشد مهارت های گفتاری و زبانی خود هستند.
  • نوروژنیک. لکنت نوروژنیک نتیجه آسیب به سیستم عصبی مرکزی است.
  • روان زا. لکنت فرد ممکن است ناشی از اختلالات روانی مانند افسردگی یا اضطراب باشد.

علایم لکنت

لکنت اغلب شامل تکرار کلمات یا قسمت هایی از کلمات، طولانی شدن برخی صداهای گفتاری و مشکل در یافتن برخی کلمات است.

بر اساس گزارش انجمن گفتار-زبان-شنوایی آمریکا ، برخی از افرادی که لکنت دارند، هنگام صحبت کردن، به شدت تنش یا بی نفس به نظر می رسند. ممکن است این حس را تجربه کنند که گفتارشان مسدود یا متوقف شده است.

مسدود شدن زمانی است که دهان فرد در موقعیت صحیحی برای گفتن کلمه باشد، اما عملاً هیچ صدایی خارج نشود. این ممکن است چند ثانیه طول بکشد. گاهی اوقات، کلمه مورد نظر را به زبان می آورند یا برای به تاخیر انداختن شروع کلمه ای که می دانند دشوار است، از الفاظ استفاده می کنند.

نمونه هایی از الفاظ عبارتند از: «امم»، «مثل»، «منظورم»، «خوب» یا «امم».

علائم و نشانه های رایج مرتبط با لکنت عبارتند از:

  • مشکلات شروع یک کلمه، عبارت یا جمله
  • تردید قبل از بیان برخی صداها
  • تکرار یک صدا، کلمه یا هجا
  • طولانی کردن برخی صداهای گفتاری
  • گفتار ممکن است به صورت ناگهانی ظاهر شود
  • جایگزین کردن کلمات با صداهای خاص به جای برخی دیگر (تقریبا)

گاهی اوقات، رفتارهای دیگری با اختلالات گفتاری همراه است، مانند:

  • چشمک زدن سریع
  • لرزان لب
  • ضربه زدن پا
  • فک لرزان
  • سفت شدن صورت، بالاتنه یا هر دو

لکنت در بزرگسالان

در حالی که لکنت در کودکان شایع تر است، افراد مبتلا به لکنت رشدی همچنان به این لکنت در زندگی بزرگسالی خود ادامه می دهند.

ضربه به سر یا آسیب به CNS نیز ممکن است باعث لکنت نوروژنیک در بزرگسالی شود.

همچنین ممکن است افراد بعداً به دلیل شرایط روانی مانند اضطراب یا افسردگی دچار شوند. تصور کسی که به آنها گوش می دهد، چه واقعی چه خیالی، ممکن است در لکنت زبان در بزرگسالی نقش داشته باشد.

یک مطالعه کوچک در سال 2021 گزارش داد که بیشتر بزرگسالانی که لکنت دارند این کار را در گفتار خصوصی انجام نمی دهند.

تشخیص لکنت

برخی از جنبه های لکنت آشکار هستند، در حالی که برخی دیگر اینطور نیستند. یک آسیب شناس گفتار زبان (گفتار درمان) می تواند یک تشخیص جامع و قابل اعتماد انجام دهد.

 گفتار درمان  انواع مشکلاتی را که فرد در هنگام صحبت کردن تجربه می کند و تعداد دفعات بروز مشکلات را یادداشت می کند. آنها همچنین ارزیابی خواهند کرد که چگونه فرد با لکنت کنار می آید.

گفتار درمان  ممکن است ارزیابی های دیگری مانند میزان گفتار و مهارت های زبانی را بسته به سن و سابقه فرد انجام دهد.

گفتار درمان تمام داده ها را تجزیه و تحلیل می کند و تعیین می کند که آیا اختلال روانی وجود دارد یا خیر و چگونه بر زندگی روزمره فرد تأثیر می گذارد.

گفتار درمان همچنین می تواند پیش بینی کند که آیا لکنت کودک خردسال طولانی مدت خواهد شد یا خیر. آنها می توانند این کار را با آزمایش، مشاهدات و مصاحبه انجام دهند.

علت لکنت:

در حالی که متخصصان دلایل دقیق لکنت را درک نمی کنند، عوامل زیر ممکن است نقش داشته باشند:

رشد گفتار

همانطور که کودکان صحبت کردن را یاد می گیرند، اغلب دچار لکنت می شوند، به خصوص در اوایل زمانی که مهارت های گفتاری و زبانی آنها هنوز در حال رشد است. این معمولا کمتر از 6 ماه طول می کشد و بیشتر بین 6 سال است.

اکثر کودکان با پیشرفت این مرحله رشد علائم کمتر و کمتری را تجربه می کنند تا زمانی که بتوانند روان صحبت کنند.

تغییرات عصبی

اختلال در سیگنال های بین مغز و اعصاب و عضلات گفتار ممکن است باعث لکنت زبان شود. این ممکن است بر کودکان و بزرگسالان پس از سکته مغزی یا آسیب مغزی . موارد زیر ممکن است باعث لکنت عصبی شود:

  • سکته
  • ضربه به سر
  • تومورها
  • بیماری های دژنراتیو مانند بیماری پارکینسون
  • مننژیت

عوامل روانشناسی

عوامل روانی ممکن است لکنت را برای افرادی که قبلاً لکنت دارند بدتر کند.

به عنوان مثال، استرس ، خجالت و اضطراب می‌تواند لکنت را بارزتر کند، اما معمولاً اینها دلیل اصلی نیستند.

به عبارت دیگر، اضطراب، عزت نفس پایین، عصبی بودن و استرس باعث لکنت زبان نمی شود. در عوض، آنها ناشی از زندگی با یک مشکل گفتاری انگ انگ می باشند که گاهی اوقات می تواند علائم را بدتر کند .

علایم خطر لکنت

  • سابقه خانوادگی. بسیاری از کودکانی که دارای لکنت هستند که فراتر از مرحله رشد زبان ادامه دارد، یکی از اعضای نزدیک خانواده آنها لکنت زبان است. حدود 2 نفر از هر 3 نفر مبتلا به لکنت دارای سابقه خانوادگی لکنت هستند.
  • سن شروع لکنت کودکی که لکنت زبان را قبل از 3.5 سالگی شروع می کند، در آینده کمتر دچار لکنت می شود. هر چه لکنت زودتر شروع شود ، احتمال ادامه طولانی مدت آن کمتر است.
  • زمان از شروع لکنت تقریباً سه چهارم کودکان خردسالی که لکنت دارند در عرض 1 یا 2 سال بدون گفتار درمانی این کار را متوقف خواهند کرد.
  • رابطه ی جنسی. لکنت طولانی مدت در بین پسران سه تا چهار برابر بیشتر از دختران است. کارشناسان مطمئن نیستند که چرا این اتفاق می افتد اما معتقدند ممکن است دلایل عصبی وجود داشته باشد.

کمک به افراد دارای لکنت

لکنت رشدی معمولاً بدون مداخله برطرف می شود. با این حال، والدین باید در موارد زیر به پزشک مراجعه کنند:

  • لکنت کودک بیش از 6 ماه
  • زمانی که لکنت بیشتر اتفاق می افتد
  • زمانی که سفتی عضلات صورت و بالاتنه همراه با لکنت باشد
  • زمانی که در کار مدرسه کودک اختلال ایجاد می کند
  • هنگامی که باعث مشکلات عاطفی مانند ترس از مکان ها یا موقعیت ها می شود
  • زمانی که بعد از 5 سالگی کودک ادامه دارد

درمان لکنت:

ارزیابی خوب لکنت حیاتی است، زیرا بهترین درمان را تعیین می کند.

درمان ها شامل آموزش مهارت ها، استراتژی ها و رفتارهایی است که به ارتباط شفاهی کمک می کند. این ممکن است شامل موارد زیر باشد:

روان درمانی شکل دهی

شکل‌دهی روانی شامل آموزش کشیدن حروف صدادار و صامت‌ها به فرد است. این می تواند به فرد کمک کند با سرعت بالاتر بدون وقفه صحبت کند و از جملات و عبارات طولانی تر استفاده کند.

یک تکنیک شامل تمرین گفتار روان و روان با سرعت بسیار کم، با استفاده از جملات و عبارات کوتاه است.

درمان  و اصلاح لکنت

هدف این درمان از بین بردن لکنت نیست. در عوض، هدف آن اصلاح لکنت است تا به تلاش کمتری نیاز داشته باشد و مدیریت آن را برای کسی آسان‌تر کند.

این درمان بر این اصل کار می کند که اگر اضطراب باعث بدتر شدن لکنت شود، کاهش تلاش مورد نیاز لکنت را کاهش می دهد.

دستگاه های الکترونیکی روان

این دستگاه ها از اثر بازخورد شنیداری به اصطلاح تغییر یافته استفاده می کنند. فرد از گوشی استفاده می‌کند که صدای گوینده را بازتاب می‌دهد تا احساس کند در حال صحبت با شخص دیگری است.

برخی از افراد به این درمان پاسخ خوبی می دهند، اما برخی دیگر این کار را نمی کنند.

گفتگو با افراد دارای لکنت

افرادی که عادت ندارند با کسی که لکنت دارد صحبت کنند، ممکن است مطمئن نباشند که چگونه پاسخ دهند.

گاهی اوقات، شنونده هر زمان که فرد لکنت می‌زند، نگاهش را برمی‌گرداند، سعی می‌کند با تکمیل کلمات یا عبارات گمشده‌اش به او کمک کند، یا به سادگی از افرادی که لکنت دارند دوری می‌کند.

لازم به یادآوری است که فردی که لکنت دارد می‌خواهد مانند دیگران ارتباط برقرار کند. مهم است که روی گوینده تمرکز کنید و به اطلاعاتی که او می‌فرستند گوش دهید تا اینکه چگونه به نظر می‌رسد.

اگر واقعاً مطمئن نیستید که هنگام صحبت با فردی که لکنت دارد و هیچ کس دیگری در اطراف او نیست چگونه رفتار کنید، ممکن است مفید باشد که از آنها بپرسید بهترین راه برای پاسخ دادن چیست.

خلاصه

لکنت زبان یا لکنت زبان باعث ایجاد اختلال در گفتار می شود که ممکن است باعث طولانی شدن یا تکرار کلمات و هجاها توسط شخص شود یا از تلفظ کلی کلمات جلوگیری کند.

لکنت زبان در کودکانی که هنوز مهارت های گفتاری و زبانی خود را توسعه می دهند رایج است، اما می تواند تا بزرگسالی ادامه یابد.

یک فرد ممکن است به دنبال آسیب به سیستم عصبی مرکزی خود دچار لکنت شود و برخی از شرایط روانی می تواند علائم موجود را بدتر کند.

اگر شما هم چنین مواردی از لکنت را ملاحضه کردید و علایم را دیدید حتما با متخصصان گفتار درمانی یاشام مشورت نمایید

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۲ شهریور ۰۱ ، ۰۹:۵۰
jafar masumi